...words

WHY DO WE STILL HAVE A NON ELECTED GOVERNMENT?

2012-02-03T12:01:00.006+02:00

How longer are we going to allow the non elected politicians ruin everything and everyone in Greece? Why do you have to see bombs to realize the hard truth? This is not Democracy!
We don't deserve this! This is all about money! What is money really? And how the fuck you dare say that I don't work for my money? How can you say I am not paying taxes? I work, I pay and it is not enough! It was never enough!
I steal because my salary is not enough! I don't pay taxes because otherwise I won't have food on my table. But it's not that they miss my money! It's that money are never enough!
I am not to blame. There are others to blame and EE is supporting THEM all these years! EE and AMERICA.
Don't you dare say it is my problem!
I demostrate for my rights. They throw tear gazes and beat the shit out of me.
I sue them. They delay with every possible way the work of justice (their justice now).
I vote. They change the rules.

So what am i suppose to do?
I kill them. I spend the rest of my life in jail and they are being replaced.

So what am I suppose to do? The only thing I think of is KEEP TRYING! DON'T GIVE UP!

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=bhJZN96hw5A

Is it us or is it anyway?

2012-01-31T12:26:00.000+02:00

You know how you get up every morning (or afternnoon, it doesn't matter) and go to your job. And there you do everything you are suppose to do with honesty and maybe you do more because you crave for a better future and a better world to live. You know that alone you can't change anything, but still you have the energy to try, hoping that other people have similar thoughts. And then you start realizing the hard truth, but you keep doing your best. And then people think you are an idiot (you don't stop them) and keep doing your best. And then people take advantage of you, but it's ok still, you keep doing your job. And then... you wake up one day, get your gun and you start shooting people! Why? Just because they don't know where to stop! STOP! It is enough! NO?!

Where is home?

2012-01-27T00:46:00.002+02:00

Sometimes I feel like I don't belong anywhere. And when that happens I feel absolutely free. Like I can spread my wings and fly away. Having a different home everyday, everynight! However, someone needs a home. A place to come back. For two years I feel like I have no such place. I feel I am floating between two or three (last year) countries. My home is in Uppsala, but wait...it's not mine. I rent it and I share it. Then my home is in Greece, but wait...it is mine, but other people live there, my mum and cousin. So, where is my home? It's not made yet. It exists inside my head. It's in the countryside, maybe a farm. It has enough space so that I can grow my vegetables and herbs! Heeeeeerbs! Then I can make soaps and creams and drink wonderful aromatic herbal tea! But I am getting losts in my thoughts!
A home. Do i need one? Not yet anyway! No man, no kids, no home :)

So for now, my home is where I am! It's not a building or a place. It is just an idea inside my head!

Είναι κάτι τέτοιες νύχτες που μισώ

2012-01-25T00:21:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν είναι η κούραση, οι ανούσιες επιλογές που έχω κάνει τον τελευταίο καιρό, το σφιχτό πρόγραμμα που έφτιαξα γι' αυτό το εξάμηνο, όλες οι μαλακίες που κάνω και έκανα και θα κάνω. Αλλά σήμερα νιώθω καταβεβλημένη. Νιώθω ίσα με τον πάτο του ωκεανού κι όλο εκείνο το νερό να πλακώνει το είναι μου.
Σήμερα έπρεπε να πω πως αγαπάω τον εαυτό μου. Και τον αγαπάω, αλλά δε μου έβγαινε. Δε μου έβγαινε όπως συνήθως. Και μετά γύρισα σπίτι και μαγείρεψα. Και ακόμα ένιωθα κάπως. Κι επειδή ο μαζοχισμός μου βαράει σύννεφα είπα...δε βλέπω και τα τελευταία του ποστ; Καιρό έχω να δω τι γράφει. Και γράφει. Γράφει ωραία γι' αυτό μπαίνω.
Άλλοι μεγαλώνουν κι άλλοι μικραίνουμε. Τόσο χάλια έχω να νιώσω από...χμ...δεν έχει περάσει και τόσος καιρός τελικά.

Κι αναρωτιέμαι αν η ζωή θα με αφήσει να ερωτευτώ ξανά. Αν θα υπάρχει κάποιος γαμωσυγχρονισμός στη ζωή μας για να μη γαμηθεί το σύμπαν μου και πάλι.

Νομίζω ότι κουράστηκα. Είναι ώρα για ύπνο.

Παραληρήματα

2012-01-18T02:30:00.001+02:00

Και σκεφτόταν όλα αυτά που έγιναν τους τελευταίους μήνες και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Γιατί είχε καιρό να κλάψει. Είχε καιρό να βγάλει όλον αυτόν τον πόνο από μέσα της. Και συνέχισε να ανεβάζει στο μπλογκ της μικρές ανόητες ιστορίες. Και συνέχισε να δίνει σε όλους το καλύτερο χαμόγελο που είχε, αν και τώρα τελευταία σαν να είχε ξεθωριάσει λίγο. Μα της έλειπαν όλοι τόσο πολύ! Δεν τους χόρτασε.

Όταν η αβεβαιότητα σε πιάνει από το λαιμό και σε κρατάει ψηλά ώστε ίσα ίσα να στηρίζουν οι μύτες των ποδιών το σώμα, τότε ή το αντέχεις είτε όχι. Κι εγώ το αντέχω, αλλά το τίμημα είναι υψηλό μέρα με τη μέρα.

Ειρωνεία

2012-01-18T02:11:00.001+02:00

Έπαιζα στο πιάνο στο αγαπημένο μου κομμάτι. Ένιωθα την κάθε νότα να χτυπάει μια ξεχωριστή φλέβα στο σώμα μου. Η καρδιά μου χτυπούσε στον αγαπημένο μου ρυθμό και η ανάσα μου ξεχνούσε να φύγει από τα πνευμόνια μου. Τα μάτια μου ανοιγόκλειναν κάθε φορά που συγκρατούσαν ένα δάκρυ συγκίνησης. Τα χέρια μου άλλοτε χάιδευαν τα πλήκτρα κι άλλοτε τα χτυπούσαν με μανία. Έπαιζα τη μελωδία της ψυχής μου και μόνον εγώ μπορούσα να την απολαύσω. Αλλά μόνο εγώ έπρεπε να την απολαύσω. Ήταν αυτό που έσκιζε τα σωθικά μου λίγο λίγο μέχρι να βρει το φως του ήλιου και να ξεχυθεί σαν κατακλυσμός στον κόσμο μου. Και πάνω στην έκσταση της στιγμής...ξύπνησα. Κοίταξα αριστερά και δεξιά και άρχισα να κλαίω ασταμάτητα με όση δύναμη δεν είχα εκτονώσει ως τώρα.

Οικογένεια και νοσοκόμες όρμησαν μέσα στο δωμάτιο. Η μητέρα μου έκανε να αρπάξει τα χέρια μου στα χέρια της, μα...τι ειρωνεία...δεν ήταν εκεί πια.

Όλα είναι θέμα παρεξήγησης

2012-01-18T02:00:00.001+02:00

Οι μέρες κυλούσαν ήρεμα. Κάθε μέρα ήταν ίδια με την προηγούμενη και ίδια με την επόμενη. Η Ίριδα ξεκινούσε με μια μεγάλη κούπα γάλα με κακάο και μια φέτα ψωμί με βούτυρο και μέλι. Έπειτα πήγαινε στη δουλειά της. Γύριζε, μαγείρευε, έτρωγε. Ξεκουραζόταν και αν ήταν Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή πήγαινε Γυμναστήριο. Αν δεν ήταν, μιλούσε με το φίλο της που βρισκόταν μακριά. Δυστυχώς το τελευταίο διάστημα τα πράγματα δεν πήγαιναν και πολύ καλά μεταξύ τους και φαινόταν ότι δε θα τραβούσε για πολύ. Στενοχωριόταν, μα δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Είχε αρχίσει να σκέφτεται ότι είτε θα έληγε τη σχέση, είτε θα άλλαζε άρδην τη ζωή της. Εφόσον όμως τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, η επιλογή ήταν μία.
Ήταν Παρασκευή βράδυ και καθόταν με κάτι φίλους της για ποτάκι στο μπαρ στέκι. Εκεί γνώρισε την Έλσα, φίλη φίλου. Συστήθηκαν μεταξύ τους και ήταν σαν να γνωρίζονταν χρόνια. Η έλξη ήταν κατά βάση φιλική με μια αίσθηση ερωτισμού. Οι βάσεις είχαν τεθεί από το πρώτο μισάωρο για το ξεκίνημα μιας πολύμηνη φιλίας.
Παρόλο που τα Σαββατοκύριακα δεν κανόνιζαν κάτι, τις καθημερινές μετά τη δουλειά συναντιούνταν για καφέ και ποτό. Άλλοτε μαγείρευαν, άλλοτε πήγαιναν για σινεμά ή θέατρο. Οι συζητήσεις που έκαναν ήταν βαθιά φιλοσοφικές, προσωπικές, αλλά και επιφανειακές, κουτσομπολίστικες. Περνούσαν πλέον τόσο χρόνο μαζί που ήταν αναπόφευκτο να γίνει απαραίτητη η μία για την άλλη. Περιττό να αναφέρουμε ότι η άλλη σχέση της έληξε τελικά.
Και παρόλο που η μισή καθημερινότητά της παρέμεινε ίδια, στην άλλη μισή ήρθαν τα πάνω κάτω. Ένιωσε μια πρωτόγνωρη απελευθέρωση σε όλα τα επίπεδα της ερωτικής της ζωής, αλλά βρέθηκε μπροστά σε ένα φοβερό δίλημμα. Η έλξη για την Έλσα είχε πάει μια περίεργη τροπή, αλλά ταυτόχρονα απολάμβανε το σεξ με διάφορους άντρες που γνώριζε. Δεν ήξερε τι ήθελε, αλλά ήλπιζε ότι κάποιος από όλους αυτούς μπορεί να ήθελαν και κάτι παραπάνω. Αλλά από τη στιγμή που δεν το επεδίωκε η ίδια κι εκείνοι δεν ήταν ηλίθιοι να ζητήσουν κάτι περισσότερο. Ήταν τόσο απλό, αλλά φαινόταν το πόσο μπερδεμένη ήταν. Περίμενε τον έρωτα με ανοιχτά τα πόδια. Δύσκολα πιάνεις ψάρια αν δεν τραβάς ποτέ το αγκίστρι από το νερό!
Ακόμα όμως κι αν δεν είχε σταθεί τυχερή στην αναζήτηση ενός άνδρα, είχε πάντοτε την Έλσα. Εκείνη της έδειχνε όλη τη συμπάθεια και τον έρωτα που ένιωθε, μα η Ίριδα δεν μπορούσε να παραδεχτεί τα αισθήματά της. Οι βαθιές κοινωνικές επιταγές είχαν γαντζωθεί στις σκέψεις της και το μυαλό της έτρεμε και μόνο στην ιδέα μια τέτοιας αλλόκοτης ένωσης, παρόλο που προς τα έξω δεν έβγαζε τίποτα. Πού και πού την τσίγκλιζε η ιδέα του πειραματισμού, μα από τη σκέψη στην πράξη απείχαν έτη συνειδητοποίησης και αυτογνωσίας. Κι όμως οι ώρες που περνούσε με την Έλσα, ήταν αυτό που επιθυμούσε πιο πολύ από οτιδήποτε και βαθιά μέσα της το ήξερε. Επέλεγε να σβήνει κάθε ίχνος παραδοχής και να συνεχίζει την άστοχη επιλογή εφήμερων συντρόφων. Σε κάθε αποτυχημένη επιλογή είχε την αμέριστη και πλήρης υποστήριξη της φίλης της, η οποία διατηρούσε αναλλοίωτη την παρουσία της στη ζωή της Ίριδας. Κι όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για να ξεκολλήσει το μυαλό της.
Κάποια στιγμή μετά από 7 μήνες, η Ίριδα γνώρισε κάποιον που θέλησε να σταθεροποιήσει τη ζωή της. Δεν ήταν ερωτευμένη, αλλά ήταν ο μόνος άντρας που της έδωσε την αποκλειστικότητα που τόσο επιθυμούσε. Η Έλσα μπήκε στο περιθώριο και σιγά σιγά η εικόνα της άρχισε να φθίνει. Ήταν επιλογή της Ίριδας να την κάνει πέρα γιατί ένιωθε άβολα έχοντας και τους δύο τόσο κοντά της.
Πέρασαν δύο εποχές και βρήκε τον εαυτό της να κοιτάει έξω από το παράθυρο τα αυτοκίνητα να περνούν και να φεύγουν πίνοντας ζεστό γάλα με κακάο και τρώγοντας δύο φέτες ψωμί με βούτυρο και μέλι. Πότε έφτασε ξανά στο ίδιο σημείο από το οποίο είχε ξεκινήσει, αναρωτήθηκε αρκετές φορές εκείνο το πρωινό. Την ευτυχία την έχασε, αλλά βρήκε και πάλι τη ρουτίνα της.

2012 και...

2011-12-30T17:15:00.001+02:00

Εμένα μου αρέσει αυτή η χρονιά. Μου αρέσει γιατί θα θέσει ψηλά τον πήχη και όσο φόρα και να παίρνουμε θα σουντουφλάμε στα λάθη μας. Σε εκείνα τα τεράστια με τον ελέφαντα στον καναπέ του σαλονιού που αγνοούσαμε επιδεικτικά τόσα χρόνια. Και έχω ένα βίτσιο με τα λάθη! Μου αρέσουν. Θέλω να υπάρχουν παντού και πάντα. Νιώθω ότι η πραγματική γνώση ξεκινάει από ένα λάθος!
Κι όχι ότι περιμένω ότι η προσαρμογή θα είναι άνετη και εύκολη. ΌΟΟοοοοοοοοοχι, βέβαια! Γιατί τόσα χρόνια κακών συνηθειών δεν αλλάζουν σε μια μέρα. Αλλάζουν όμως σε 5-6 χρόνια. Οπότε έχουμε και λέμε: 5-6 χρόνια το απόλυτο χάος! 1-2 χρόνια συνειδητοποίησης της κατάστασης και οργάνωση για εξεύρεση λύσεων. 1-2 χρόνια να τεθούν οι βάσεις για κάτι νέο... κάτι νέο... αοριστία αλλά δεν ξέρω τι θα είναι αυτό. Και δεν ξέρω αν θα αφορά μόνο την Ελλάδα ή και την Ευρώπη ή και τον Κόσμο ολόκληρο. Μέχρι τότε έχουμε μια επιλογή: να επιβιώσουμε!

Σας εύχομαι Καλή Επιβίωση για τα έτη 2012-2022!!!! Η αρχή ήδη έγινε!

Το ταξίδι είναι που μετράει;

2011-12-22T03:47:00.002+02:00

Τα χείλη άγγιξαν το ποτήρι. Τα μάτια της περιπλανήθηκαν στο σκοτάδι. Δεν αναγνώριζε κανέναν. Κι όμως πήγαινε τόσα χρόνια σε αυτό το συγκεκριμένο μπαρ και τόσα χρόνια δεν είχε γνωρίσει κανέναν, δεν της είχε μιλήσει κανένας. Μόνο ο τύπος πίσω από το μπαρ που κάθε φορά που την έβλεπε της έλεγε χαριτολογώντας: "Δεν αλλάζουν στέκια οι παλιοί ε;" και της σέρβιρε το ποτό. Βολεύτηκε περισσότερο στο σκαμπό κι άρχισε να στριφογυρίζει σκεπτική το αναδευτήρι. Συλλογιζόταν τη ζωή της, τις χαμένες της αγάπες, την καριέρα της, την κατάντια του να βρίσκει ζεστασιά σε έναν τόσο αφιλόξενο χώρο. Άλλοι στη θέση της θα είχαν παρέα και φώναζαν τον μπάρμαν με το μικρό του. Αλήθεια, ποιο ήταν το μικρό του. Σήκωσε τα μάτια, έκανε να τον φωνάξει, μα τα κατέβασε και πάλι. Τόσα χρόνια είχαν περάσει. Είχε χαθεί το νόημα σε μια τέτοια πράξη.
Είχε χαθεί το νόημα σε πολλές της πράξεις. Πέντε αποτυχημένες σχέσεις. Μια μέτρια καριέρα στην εκπαίδευση. Χωρίς παιδιά και χωρίς ενδιαφέρον. Κρατιόταν σφιχτό το σώμα της, μα και ζουμερό ταυτόχρονα. Ήταν ελκυστική στην ηλικία της, μα δεν έβγαινε προς τα έξω. Κρυβόταν κάτω από μαύρα μακριά φορέματα και χοντρά άκομψα παλτό. Είχε ζήσει τη ζωή της και τώρα ήθελε να πεθάνει. Σε είκοσι χρόνια έζησε ό,τι οι άλλοι σε μια ολόκληρη ζωή και τώρα στα σαράντα πέντε της περίμενε απλώς το τέλος.
Λες κι έπαιζε υδάτινο μπιλιάρδο χτυπούσε τα παγάκια με τη μικρή χαριτωμένη στέκα της. Είχε απορροφηθεί τόσο πολύ που δεν αντιλήφθηκε τους δύο άντρες που κάθισαν δίπλα της, την κοίταξαν μαγνητισμένοι για πολλή ώρα και έφυγαν με τον ίδιο αδιάφορο τρόπο. Μα έτσι γινόταν. Δεν ήταν αυτό που έψαχνε. Αυτό που έψαχνε μπορούσε να το βρει σε μια πολυώροφη πολυκατοικία ή μια ψηλή γέφυρα.
Τίναξε το κεφάλι προς το πάνω, λες και πήρε μια ξαφνική απόφαση. Άφησε το ποσό που άφηνε χρόνια τώρα στον μπαρμαν είτε έπινε τα αντίστοιχα ποτά είτε όχι, βγήκε έξω και άρχισε να περπατάει. Η νύχτα ήταν γλυκιά, μα τσιμπολογούσε τους περαστικους έτσι ώστε να μην νιώθουν άνεση να αράξουν στα σκοτάδια της. Έτσι την τσιμπολογούσε κι αυτήν, μα μάταια.
Ανέβηκε τα σκαλιά και έφτασε μέχρι το κεντρικότερο σημείο της γέφυρας. Αυτό ήταν λοιπόν; Όλη της η ζωή στα υγρά, μεταλλικά κάγκελα μιας παλιά γέφυρας; Κοίταξε από κάτω. Τίποτα. Δε φαινόταν τίποτα. Δεν υπήρχε τίποτα. Η απουσία κάθε χρώματος, κάθε φωτεινότητας ήταν σχεδόν ανεξήγητη. Κρατώντας με δύναμη το σίδερο πέρασε το σώμα της από την έξω πλευρά σκίζοντας τη μία πλευρά του φορέματος. Έβλεπε το σκοτάδι να πλησιάζει κι ένιωθε ένα ένα τα κομμάτια του εαυτού της να βυθίζονται ανακουφισμένα μέσα σε αυτό. Άφησε τα χέρια της ελεύθερα να ενωθούν με τα αστέρια της νύχτας και λίγο λίγο χάθηκε μέσα της σα μαύρη ομίχλη. Ένα δάκρυ ξέφυγε, μα το ταξίδι του δεν είχε περισσότερη σημασία από το δικό της.

Μιζέρια τέλος!

2011-12-22T02:38:00.001+02:00

Ετοιμάζομαι με χαρά να κατέβω Ελλάδα και να δω φίλους και γνωστούς. Είχα ήδη ξεκινήσει να ενημερώνω εδώ και κανα μήνα τους πάντες για την άφιξή μου! Μέσα από τις συζητήσεις που έκανα μαζί τους, έβγαινε μια υπόνοια μιζέριας και απαισιοδοξίας.
Είναι αλήθεια ότι όσοι βρίσκονται σε αυτήν την πολύπαθη χώρα έχουν να αντιμετωπίσουν υπαρκτά σοβαρά προβλήματα για τα οποία δεν έχουν πρότερη εμπειρία. Διακρίνω όμως και μια τάση "κατά φαντασίαν ασθενούς". Τείνουν να βλέπουν τα προβλήματα μεγαλύτερα από όσο είναι στην πραγματικότητα. Αν αντιλαμβάνεσαι με ένα τρόπο τα όσα γίνονται γύρω σου, τότε αυτά που γίνονται γύρω σου προσαρμόζονται στον τρόπο με τον οποίο τα αντιλαμβάνεσαι.
Και για να εξηγηθώ:
Έστω ότι χάνεις τη δουλειά σου, κάτι όμως που το περίμενες μιας και όλοι οι φίλοι σου έχουν χάσει τη δουλειά τους πριν από εσένα. Προσπαθείς να βρεις άλλη, αλλά δεν μπορείς. Λογικό γιατί δεν υπάρχουν. Πέφτεις σε κατάθλιψη. Δε βλέπεις διέξοδο. Ρίχνεις σε κατάθλιψη όλους σου τους φίλους. Δεν υπάρχουν εναλλακτικές. Τέλος!
Κι όμως... αν ξεκινάς κάθε μέρα με τα μούτρα μέχρι το πάτωμα και σίγουρος ότι δε θα βρεις κάτι και τζάμπα προσπαθείς, τότε όντως δε θα βρεις! Αφού το έχεις δώσει ως εντολή στο μυαλό σου!
Αυξάνεις τις πιθανότητες αν βλέπεις λίγο πιο αισιόδοξα το όλο ζήτημα και κυνηγάς και νέες ιδέες.
Το ξέρω ότι δεν έχεις να πάρεις καινούργια ρούχα, αλλά όσο υπάρχει φαγητό και στέγη, μη μιλάς καθόλου. Δες λίγο πιο φωτεινά τα πράγματα γιατί το απόλυτο σκοτάδι δύσκολα το βρίσκεις στη φύση! Πάντα κάτι αχνοφαίνεται αν αφήσεις τα μάτια σου να συνηθίσουν για να το δουν!
Αν όμως επιλέξεις να μείνεις στο σκοτάδι, σε παρακαλώ μην περιμένεις από εμένα να δείξω κατανόηση!

Universe is the limit

2011-12-14T03:07:00.002+02:00

Believing the impossible isn't a waste of time as long as you don't lose yourself in these thoughts. As long as you have your feet dipped in earth. Sky is the limit you can't reach but you always crave for. Ok..maybe it's not your limit but it's mine. Sometimes I dream I could fly over the sky so high... When I reach that state i won't be here anymore. I'll wait though cause mother Earth has a lot to give before I remove my roots and expand upwards. I was watching the Skyliners I thought that I could do that. I can! I want to reach that high and go higher and dissolve to the universe and be one with everything. Sometimes I meditate on this thought and I temporarily lose myself. I lose myself and I am all and nothing. I wouldn't say godlike. I don't feel I can do everything. That's not the feeling I have but more like being everything at the same time. I don't know if it's addictive or if I am a different kind of junky than the french dudes but I totally get them!

Από το κενό στο χάος και πάλι πίσω

2011-11-26T23:49:00.000+02:00

Ήταν αργά μιας Παρασκευής. Όχι, ψέματα! Ήταν νωρίς ενός Σαββάτου. Ήταν οι μνήμες που ξύπνησαν από το λήθαργο και με κράτησαν στη συνειδητότητα ώρες ολόκληρες μέχρι να πέσω χάμω από την εξάντληση. Και έπεσα αργά και βασανιστικά χτυπώντας την ύπαρξή μου πάνω σε εμπόδια ασύνδετων σχημάτων του νου. Και σηκώθηκα ζαλισμένη και κοίταξα έξω και δεν είδα τίποτα. Και σηκώθηκα ζαλισμένη, κοίταξα μέσα και είδα το χάος. Παρατηρούσα τις ανεξέλεγκτες αλλαγές που συνέβαιναν μέχρι να ανακαλύψω τον τρόπο που ταίριαζαν όλα κι έβγαζαν ένα νόημα διαφορετικό από ό,τι είχα μέχρι τώρα συνηθίσει. Η θαμπάδα της μέθης έδωσε τη θέση της στο κρυστάλλινο νερό της επιφοίτησης, καθώς αυτό διαπερνούσε αργά μα σταθερά κάθε φλέβα μου. Ένιωσα τη θέωση σε κάθε κύτταρο του σώματός μου και όλα έγιναν μαύρα. Όταν συνήλθα δεν υπήρχε τίποτα. Το οργανωμένο χάος είχε δώσει τη θέση του στο κενό.

Ένας χειμώνας δίχως χιόνι

2011-11-24T12:41:00.002+02:00

Ο ήλιος χάραξε πίσω από το μικρό λόφο στον ορίζοντα την ώρα που άρχισε να χτυπάει εκνευριστικά το ξυπνητήρι μου δίπλα στο αυτί μου. Κοίταξα έξω από το παράθυρο. Καθαρός ο ουρανός, θετικοί οι βαθμοί.
Είμαστε στην τελευταία εβδομάδα του Νοεμβρίου και ζούμε ένα παρατεταμένο Φθινόπωρο. Μα, στάσου! Ο Νοέμβριος είναι φθινοπωρινός μήνας (τόνισε μια μικρή φωνούλα στο πίσω μέρος του μυαλού μου). Ναι! Αλλά είμαστε στη Σουηδία! Ακόμα δεν έχουμε δει το πρώτο χιόνι, ούτε το πρώτο σοβαρό κρύο. Οι μετεωρολόγοι υπολογίζουν ότι στα τέλη της επόμενης εβδομάδας θα έχουμε -2, αλλά ό,τι πρόβλεψη και να κάνεις, μετά από τόσες μέρες είναι απλές εικασίες ή κρυφές επιθυμίες.
Οι εξάμηνοι φοιτητές παραπονιούνται ότι δε θα προλάβουν να θαυμάσουν τη χώρα ντυμένη στα άσπρα. Καταλαβαίνω την πίκρα τους, αλλά μετά από δύο χειμώνες θανατερούς, καθόλου δε με πειράζει η παρούσα κατάσταση.
Σηκώνομαι από το κρεβάτι. Ένα μήνυμα με περιμένει στο κινητό. "Έχει καφέ" μου γράφει η συγκάτοικός μου και οδεύω προς την κουζίνα για ένα πολυπόθητο φλιτζάνι. Είναι αστείο όταν σκέφτομαι πόσο σιχαινόμουν τον καφέ στα φοιτητικά μου χρόνια. Μόνο ελληνικό έπινα και αυτό μια φορά την εβδομάδα και αν. Ρουφάω 3 μεγάλες γουλιές και μπαίνω στο μπάνιο για ένα γρήγορο πρωινό φρεσκάρισμα. Έχω πολλά να κάνω σήμερα και ήδη ξέρω ότι θα κάνω μόνο τα μισά. Παρόλο που είναι νωρίς φημίζομαι για την αναβλητικότητα σε ό,τι αφορά μικροδουλειές. Μόνο για τα σημαντικά σκοτίζομαι. Τα άλλα...θα γίνουν κάποια στιγμή. Οι τελευταίες μέρες με έχουν ρίξει εκτός μονοπατιού. Το δικό μου μονοπάτι είναι το μονοπάτι της ηρεμίας και της χαράς. Μετά τα τελευταία άσχημα νέα είμαι σαν κάρο με στραβή ρόδα και μεθυσμένο οδηγό. Θα μου πάρει λίγο χρόνο να ηρεμήσω, αλλά θα ξαναμπώ στην πορεία μου.
Το μενού σήμερα έχει δύο επιλογές: μακαρόνια με σάλτσα χταποδιού ή κινέζικο με φίλους. Το να σκέφτομαι το φαγητό είναι πάντοτε μια ευχάριστη διέξοδος στα προβλήματά μου. Το κινέζικο με φίλους κερδίζει αισθητά τον αγώνα και ήδη έχω ετοιμαστεί ψυχολογικά να ξοδέψω τα λιγοστά λεφτάκια μου γι΄αυτό.
Και μη νομίζετε ότι είμαι καμιά καβουροτσεπούσα. Καμία σχέση. Φαίνεται όμως ότι όλα μου τα προβλήματα τελευταία σχετίζονται με αυτά τα καταραμένα χαρτονομίσματα ανεξαρτήτως χώρας. Έχουν εξελιχθεί τεχνολογικά. Βγάζουν το τρυπάνι και ανοίγουν τρύπες σε όλα τα πιθανά μέρη αποθήκευσης. Έχω βάλει εμπειρογνώμονες να μελετούν το παράδοξο φαινόμενο, αλλά έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά. Το μόνο που με σώζει, λένε, είναι ο πρότερος συνετός βίος μου, η απουσία καταναλωτιστικών συνηθειών (αν μπορώ να το πω έτσι) και η μάνα μου. Στα 27 μου χρόνια νιώθω ακόμα ότι χωρίς τη μάνα μου δε θα είχα στον ήλιο μοίρα.
Κοιτάω έξω από παράθυρο. Ο ήλιος φαίνεται θαμπός στον ορίζοντα. Ίσως να μην έχει το κρύο που περίμενα, αλλά αυτή η αρρωστημένη θαμπάδα στο βάθος είναι σημάδι σκανδιναβικού χειμώνα!

Μια εν δυνάμει ιστορική μέρα

2011-10-19T15:07:00.001+03:00

Σήμερα παρακολουθούμε ιστορικά γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας. Ο κόσμος ξεπερνάει σίγουρα τις 150.000 στο σύνολό του. Μέχρι τώρα τα πράγματα ήταν ήρεμα, όμως τώρα αρχίζουν έντονα οι εντάσεις στα αριστερά της πλατείας. Ευτυχώς η ψυχραιμία επικρατεί μπροστά από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

Όταν οι μολότωφ πέφτουν βροχή, οι πολιτικοί φεύγουν με ελικόπτερο! Μα δεν πρέπει να τους κάνουμε ούτε αυτή τη χάρη. Θα πρέπει να λογοδοτήσει ο καθένας για την κάθε απόφαση που πήρε και το κάθε ευρώ που κακοδιαχειρίστηκε.

http://akou-des-pes.blogspot.com/2011/05/live.html για ζωντανή εικόνα τώρα!

Ελλάδα, η απόφαση πρέπει να παρθεί

2011-10-18T23:20:00.000+03:00

Θα πρέπει να κατανοήσουμε την κατάσταση της χώρας μας. Η κατάσταση της χώρας μας δεν έχει έξοδο από αυτήν την κρίση. Δεν υπάρχει κάποια όμορφη, εύκολη, απλή λύση. Ό,τι μπορεί να γίνει, θα γίνει μόνο με το δύσκολο τρόπο. Ποια είναι η λύση; Δε νομίζω ότι έχω τις γνώσεις να την αναλύσω. Για τα δικά μου απλοϊκά μάτια, καμία ΕΕ ή ΕΚΤ ή ΔΝΤ μπορεί να προσφέρει αυτή τη λύση. Κανένας υπουργός δεν είναι σε θέση αυτή τη στιγμή να θέσει σε κίνηση τις μεγάλες αλλαγές που πρέπει να γίνουν σε όλους τους τομείς της δημόσιας και μη ζωής. Κανένας νυν ή πρώην βουλευτής δεν παίρνει το θάρρος να βγει ξεκάθαρα και να περιγράψει πώς τόσα χρόνια τα μαγαζάκια τους κακοδιαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα. Πραγματικά, υπάρχει Έλληνας που πιστεύει ότι οι άλλες χώρες επιθυμούν τη διάσωσή μας; Τόσα χρόνια ο Έλληνας δουλεύει για την πάρτη του και ξαφνικά περιμένει από τους άλλους να τον σώσουν;;;;;;!!!!

Αλλά τώρα θα μπούμε στη θέση που θα περίμεναν όλοι να είμαστε... της φτωχότερης χώρας της Ευρώπης. Γιατί δεν εξηγείται τόση πολυτέλεια και καλοπέραση σε μια χώρα που δεν έχει ανάλογα έσοδα!

Ίσως περνώντας πάλι από τα δύσκολα, να δουλέψουμε λίγο τον άνθρωπο μέσα μας. Να αντιληφθούμε όλες τις διδαχές που μας άφησαν οι πρόγονοί μας που τόσο τους εκθειάζουμε και τόσο λίγο τους μελετάμε! Να βρούμε τη σωστή θέση στον κόσμο και να αφήσουμε τα luxurιλίκια για άλλους!

Είναι γκρι

2011-10-06T11:29:00.001+03:00

Κάποιες φορές αρχίζω τη μέρα μου γεμάτη αισιοδοξία. Το πρωινό μου έχει τη νοστιμότερη και ικανοποιητικότερη γεύση όλων και μπορώ να φορέσω τα πιο αταίριαστα ρούχα μου και να δείχνω κομψή και αεράτη. Όλες οι δυσκολίες που μου τυχαίνουν, έχουν πάντοτε μια λύση καλή ή χειρότερη. Βρίσκω πλυντήρια και στεγνωτήρια χωρίς την παραμικρή δυσκολία. Νιώθω ότι έχω το χρόνο να κάνω όλες μου τις δουλειές και να αράξω σε κάποιο πάρκο διαβάζοντας.
Σήμερα δεν είναι μια από αυτές τις μέρες. Είναι μια από τις άλλες. Εκείνες που το πρωινό κατεβαίνει με δυσκολία στο λαρύγγι μου και είναι πικρό ή άνοστο. Το παντελόνι που με κολάκευε πάντα είναι ξενο για το σώμα μου. Είναι μια από αυτές τις μέρες που κοιτάω έξω από το παράθυρο και δεν υπάρχουν χρώματα. Μόνο γκρι. Έχω μιλήσει για το γκρι. Δε θα μιλήσω άλλο.

Καλημέρα!

2011-09-27T07:42:00.003+03:00

Υπάρχουν νύχτες που ο μορφέας με αρνείται... η αγκαλιά του είναι μεθυστική αλλά μου τη στερεί υπερβολικά γρήγορα. Συνήθως με εκνευρίζει... αλλά σήμερα δε με ένοιαξε. Η ηρεμία της νύχτας με τριγύριζε. Καθόμουνα στο μπαλκόνι μου βλέποντας την πλάση να ξυπνάει σιγά σιγά καθώς φώτιζε. Τα πουλιά τιτιβίζοντας. Ένα μοναχικό κουνέλι πέρασε από κάτω... Ώρα να πάω στη δουλειά...

Καλημέρα!

Μια Κυριακή

2011-09-26T03:41:00.002+03:00

Τις Κυριακές ξεκουράζομαι. Οι ρυθμοί πέφτουν. Οι παλμοί ξεκουράζονται. Οι μύες ξεσφίγγουν. Το μυαλό αράζει σε κάποια χρυσή παραλία και η ψυχή βολτάρει σε κρεμαστούς κήπους με μυστήρια άνθη. Δε με βιάζει τίποτα, δεν έχω καμία υποχρέωση και καμία εκκρεμότητα. Χουζουρεύω βυθισμένη ανάμεσα σε αφράτα σύννεφα και μπορώ να ανακαλύπτω με τη σκέψη μου μακρινές μυθικές χώρες. Σηκώνομαι με ένα ζεστό χαμόγελο και κοιτάω τον άνεμο να μου πει τα σχέδιά του. Αν οι σκοποί του είναι μεθυστικοί, βγαίνω και μεθάω μαζί του. Αν μανιασμένος σκορπάει το χάος, τότε χαζεύω στο παράθυρο τον άτακτο χορό.
Σήμερα η φύση είχε κέφια και δεν της χάλασα χατήρι. Ξέφυγα από το μπουντρούμι μου και πάνω σε δυο ρόδες διέσχισα τη μικρή μου πόλη. Τίποτα δεν αποζητώ περισσότερο από το δάσος και τη θάλασσα. Μα εδώ η θάλασσα μου κρύβεται και κουράστηκα να παίζω το παιχνίδι της. Το δάσος όμως πάντοτε με καλοδέχεται και με κερνάει γλυκούς καρπούς και δροσερές σταγόνες. Κάθομαι κάτω από το πιο γέρικο δέντρο. Η σοφία και η ευγένειά του στάζουν μέσα μου σαν το πιο θαυματουργό γιατρικό. Μια ξεχνιέμαι στα τιτιβίσματα και τα θροΐσματα και μια παραδίνομαι στην ένταση του μυθιστορήματος που κρατώ.
Η γη με αγκαλιάζει με τα πελώρια χέρια της. Το σώμα μου βυθίζεται στο μαλακό χώμα και τα φύλλα με σκεπάζουν με μια πολύχρωμη κουβέρτα. Τα πόδια μου μουδιάζουν, μα είναι γλυκιά η αίσθηση. Σαν να ήμουν πάντα εκεί. Σαν να μη γεννήθηκα, ούτε πέθανα. Αλλά να υπήρχα. Νιώθω την υγρασία να κυλάει στο δέρμα μου, στο αίμα μου. Η συνείδησή μου βουλιάζει σταδιακά κι ενώνεται με τη Γαία. Τα χέρια μου υψώνονται στον ουρανό, τα πόδια μου βαστούν όλη την πλάση.
Στα κλαδιά μου χαϊδολογούνται δύο μικρά σπουργιτάκια. Στα φύλλα μου λιάζονται μικροσκοπικές πράσινες κάμπιες. Στις ρίζες μου αποκοιμιούνται δύο παιδιά. Αγκαλιάζω τα υγρά σώματά τους και νιώθω σαν μια μικρή θεά. Τα όνειρά τους ζωντανεύουν τις πιο κρυφές μου επιθυμίες.
Δεν είναι ώρα ακόμη. Μαζεύω τα κομμάτια μου και σπρώχνω το χώμα με δύναμη προς τα κάτω. Το χέρι μου ξεπροβάλλει μέσα από το σκούρο χώμα. Το οξυγόνο μπαίνει πάλι στα πνευμόνια μου. Είμαι άνθρωπος. Μαζεύω το βιβλίο μου και επιστρέφω στην πόλη μου.
Είναι Δευτέρα.

Ενότητα

2011-08-25T02:27:00.000+03:00

Κλείνω τα μάτια μου γιατί θέλω η πραγματικότητα να με χάσει. Θέλω να ακούσω αυτά που δεν ακούγονται, να δω αυτά που δε βλέπονται, να νιώσω αυτά που δεν πιάνονται, να μυρίσω αυτά που δεν έχουν οσμή. Θέλω να μπω πίσω από τις λέξεις και τα γράμματα και να περιγράψω τον κόσμο με εμπειρίες, ιδέες, συναισθήματα.
Οι λέξεις δε μου φτάνουν. Η έννοια πεθαίνει κάθε στιγμή που ξεστομίζεται. Πώς να συλλάβει ο ήχος το θρόισμα του ανέμου; Πώς να συλλάβει η πέννα το χρώμα του φύλλου το Φθινόπωρο;

Πώς να ξεγελάσω τις αισθήσεις μου και να ανυψωθώ πάνω από αυτές; Θέλω να αφήσω το χρόνο πίσω στο παρόν και να δω τον κόσμο τον ένα, τον όλο. Να δω εμένα, εσένα σαν ένα. Να ζήσω για μια στιγμή όλη τη ζωή!

Λίγο χιούμορ...

2011-07-06T11:18:00.002+03:00

Όπως πολλοί άλλοι έλληνες του εξωτερικού, την περασμένη εβδομάδα ήμουνα κολλημένη στον υπολογιστή μου.
Βλέποντας... διαβάζοντας... κατά κάποιον τρόπο συμμετέχοντας νοητά... παρόλο που είμαι μακριά.
Κάποιες φορές νοιώθοντας τύψεις... θα έπρεπε να είμαι κα γώ εκεί... στην πλατεία... γιατίο θεωρώ ότι κάνουν το σωστό.

Και επειδή λίγο χιούμορ, έστω κυνικό και σαρκαστικό, μας κρατάει στα πόδια μας... μέχρι και οι Γάλλοι έχουν πάρει στο ψιλό τον Γιωργάκι και εμάς τους έλληνες...

Για να σωθούμε από μηχανές και δακρυγόνα

2011-06-30T20:40:00.005+03:00

Για να σωθούμε από μηχανές και δακρυγόνα διάφοροι άνθρωποι διαφόρων ηλικιών άναβαν φωτιές και έβαζαν εμπόδια στους δρόμους. Υπό άλλες συνθήκες θα καταδίκαζα αυτές τις κινήσεις, αλλά σε πολλές περιπτώσεις ήταν απαραίτητο!

Δεν ήταν απαραίτητο εκεί όπου κάτι 16χρονα κατευθυνόμενα από κάτι μεγάλους αγνώστου ταυτότητας έσπαγαν ό,τι έβρισκαν!

Η αστυνομική βία στο ζενίθ της

2011-06-30T13:19:00.011+03:00

Τα χθεσινά γεγονότα μπορούν να σχολιαστούν με πολλούς τρόπους, αλλά μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρω τα κατάλληλα λόγια για να περιγράψω τα όσα έζησα χθες.
Ένα αστυνομικό σώμα δολοφόνων, οι επονομαζόμενοι "Δίας" καθώς και τα ΜΑΤ, βγήκαν παγανιά και έσυραν τον τρόμο και τον πανικό. Σαν να είμαστε κοινοί εκληματίες, σαν να είμαστε στον τελευταίο κρίκο της τροφικής αλυσίδας, περνούσαν από πάνω μας και προσπάθησαν να κάνουν το κέντρο της Αθήνας ένα τεράστιο θάλαμο αερίων.
Αν αυτό δεν είναι χουντική τακτική, τότε δεν ξέρω τι είναι. Περιμένω στο μέλλον να μας μαζεύουν, να μας βάζουν σε ένα σάκο με γάτες και να μας πετούν στη θάλασσα. Μόνο αυτό έχει μείνει και ίσως το να κατεβάσουν και κανα τανκ.

Η προσωπική μου εμπειρία από τα χθεσινά γεγονότα. Ή μάλλον ένα μικρό απόσπασμα αυτής και μάλλον όχι από τις πιο έντονες!

Προβοκάτσια στις διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων

2011-06-16T15:28:00.003+03:00

http://katohika.blogspot.com/2011/06/blog-post_5495.html

Τα κατοχικά νέα έχουν συλλέξει διάφορα βίντεο με ενδιαφέρουσες εικόνες!

Ήταν θέμα χρόνου η κυβέρνηση να σχεδιάσει τη διάλυση των Αγανακτισμένων. Η ειρηνική διαδήλωση διαλύθηκε μετά από οργανωμένο σχέδιο της αστυνομίας. Οι άνθρωποι κάθονταν ειρηνικά, χόρευαν και ΜΑΤ και "αναρχικοί" ξεκίνησαν τον πόλεμο. Φυσικά ουδείς "αναρχικός" έφαγε ξύλο και έπαθε το παραμικρό. Στόχος της αστυνομίας να αμαυρώσει την κινητοποίηση!

ΑΛΛΑ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Όταν ο άνθρωπος αρνείται να αποδεχτεί την αλήθεια

2011-05-27T19:35:00.003+03:00

Μετά από συζητήσεις με αρκετά άτομα, αλλά παρατηρώντας και την απάθεια που δείχνουν σε πολλά γεγονότα, μπορώ να πω ότι έχω δυσαρεστηθεί και αγανακτήσει σε πολλές περιπτώσεις.

Η αλήθεια είναι μία, αλλά ο καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετική. Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να τη βρεις, γιατί αν υπήρχε θα την ξέραμε όλοι. Αλλά το να ξέρεις ότι δεν την έχεις βρει και να υποστηρίζεις ότι αυτό που έχεις βρει σε βοηθάει, άρα είναι η αλήθεια, είναι επιχείρημα της πυρκαγιάς. Από αυτά που αναφλέγονται σε κάποια στιγμή της ζωής σου και αφήνουν τις στάχτες τους τριγύρω και εσένα στο κέντρο να απορείς.

Και ερωτώ. Εσύ, που ζεις στη δική σου αλήθεια και βλέπεις τι γίνεται στην αλήθεια των άλλων, από τη μία θες να τους δείξεις την πλάνη τους, αλλά από την άλλη είσαι και εσύ μέσα στη δική σου. Και τελικά τι μπορείς να κάνεις; Με ποιο δικαίωμα ανοίγεις το στόμα και προσπαθείς να πείσεις τον άλλο ότι ζει στο δικό του κόσμο. Τι συγκρίνεις δηλαδή και βγάζεις συμπεράσματα; Το ποιος κοροϊδεύει τον εαυτό του λιγότερο από τον άλλο; Χμ! Αυτό μου αρέσει, αλλά και πάλι χτυπάς τον τοίχο. Πώς κρίνεις ότι κάποιος κοροϊδεύει τον εαυτό του λιγότερο από τον άλλο;

Έχω γνωρίσει δύο είδη ανθρώπων: αυτούς που κοροϊδεύουν τον εαυτό τους περισσότερο από εμένα και αυτούς που τον κοροϊδεύουν λιγότερο. Μόνο να ήξερα με σιγουριά ποιοι είναι ποιοι!!!

Ρωτάω για το νόημα της ύπαρξης

2011-05-19T01:59:00.002+03:00

Τελευταία συζητώ με φίλους, και μη, το "νόημα της ζωής". Ποιο είναι αυτό; Αν είναι διαφορετικό για τον καθένα ή αν υπάρχει κάποιο κοινό. Αν παρουσιάζεται κάποιο ικανοποιητικό νόημα από τις θρησκείες κι αν μπορεί κάποιος να ζήσει με ξεγνοιασιά χωρίς να έχει βρει κάποια απάντηση που να του ταιριάζει.
Εγώ δεν έχω βρει το νόημα της δικής μου ζωής, αλλά ικανοποιούμαι μερικώς να πιστεύω ότι το νόημα είναι η ίδια η ζωή. Η εξέλιξη της ζωής σε αυτόν τον πλανήτη μπορεί να είναι ο λόγος που υπάρχουμε. Ομολογώ ότι δε με ικανοποιεί πλήρως, αλλά φτάνει ένα καλό ποσοστό, ώστε να μη με απασχολεί νυχθημερόν.
Κάποια στιγμή λοιπόν εξέφρασα την άποψη ότι "μόνο οι αφελείς άνθρωποι παίρνουν έτοιμες λύσεις από τη θρησκεία". Με βάση αυτήν την πρόταση κατηγορήθηκα για υπεροψία, αλλά δεν είναι αυτό που με απασχολεί στην παρούσα ανάρτηση. Οι θρησκείες προσφέρουν κάποια νοήματα για τη ζωή, αλλά πόσοι μπορούν να ικανοποιηθούν πλήρως μόνο από αυτά. Και δε μιλάω για τη μικρή μειοψηφία που ενδεχομένως αρκείται (συμβιβάζεται;) σε κάτι τέτοιο. Μιλάω για το γενικότερο πληθυσμό.
Αν ήταν τόσο απλό, τότε θα είχαμε ολοκληρωμένους ανθρώπους γύρω μας. Ανθρώπους πλήρεις που, εφόσον έχουν λύσει το σημαντικότερο υπαρξιακό πρόβλημα, τώρα μπορούν να ασχοληθούν με τα πιο ευτελή. Αλλά προφανώς αυτό δε συμβαίνει. Δε συμβαίνει γιατί δεν έχουμε ιδέα τι μας γίνεται, ποιοι είμαστε, ποια είναι η καταγωγή μας και γιατί είμαστε εδώ.
Οι θρησκείες είναι ένα ωραίο μέρος για να αρχίσουμε την αναζήτησή μας, αλλά χωρίς σκεπτικισμό, ενδοσκόπηση, αυτογνωσία, διάθεση για φιλοσοφία, διεύρυνση του πνευματικού μας ορίζοντα δε νομίζω ότι μπορούμε να αγγίξουμε αποτελεσματικά αυτό το στόχο.

Mirrors...

2011-05-17T00:30:00.000+03:00

Mirrors mirrors on the walls...

tell me who’s the most real one of us all?

Reflections.

Images.

Fragments of self.

Mirrors mirrors on the walls...

tell me who’s the most real one of us all?

My nature is grey...

2011-05-09T02:19:00.001+03:00

A blessing and a curse.

With one foot firm in one culture the other in another,

yet rootless as well.

It’s just... I know I’m a blend… that’s not what I mind.

It’s being told that instead of grey – I’m white – which I mind.

Changes...

2011-05-05T14:46:00.003+03:00

I change my life, I change myself, yet I remain the same.
Same old me. Looking for satisfaction, looking for happiness, looking for support and respect. And when it seems like I found all of them, I decide that it's not good enough for me, so I change my life again.
Where is the peace in my heart and my mind.? So many thoughts are occupying my mind constantly (apart from these 3-4 days that I am stuck). Thinking, thinking, thinking... Please stop...please! I want be blank for 5 minutes. Just 5 minutes. To clear my head. To straighten things out. To find a new ways to reach my goals. And to clear out which these goals are!
Also I need to help people stay around me a little bit longer...or even for a lifetime!

Same old me but so different day by day. I am closer to my real me, but I don't seem to realize the obstructions.

Just thinking

2011-04-15T11:49:00.002+03:00

Waking up really early is something I don't normally do here in Sweden. By "really early" I mean anything before 11:00. Especially during winter. But now that the weather is significantly improved and the sun is shining, I find it very pleasing.
So today I woke up at 9:00 and rode my bike till center. The stores were closed (they open at 10:00) but you could see many people... students going to the university. I don't go to the university...or...I do, but not everyday and never that early. Anyway, I am blabbing. But the point is that it was fun.
I need the sun to wake me up. This is a reason why I get depressed during the winter. I like to have this equality. Light and night. It is essential for my body, my mood, my behavior.
And when we talk about our inner self, I distrust people who claim that they have no darkness inside them. Personally, I believe that in order to be balanced and calm you need to know what's inside you and work with it.
Don't try to fight it. Try to balance it.

"Πρώτα η ζωή, μετά το χρέος"

2011-04-11T02:45:00.005+03:00

"Πρώτα η ζωή, μετά το χρέος" λέει ο Ραφαέλ Κορέα στο ντοκιμαντέρ Deptocracy. Μια σπουδαία δουλειά μιας ομάδας ανθρώπων που χρησιμοποιούν τα λόγια για να ξυπνήσουν το κοιμισμένο ελληνικό λαό!
Από όσα παραδείγματα επέμβασης του ΔΝΤ σε κράτη, σε κανένα δε φαίνεται να έχει υπάρξει λύση χωρίς καταστροφή.
Έτσι να φύγουν και οι δικοί μας πολιτικοί με το ελικόπτερο! Αλλά πού βρίσκεται κρυμμένος ο δικός μας "Κορέα". Ποιος Έλληνας θα πάρει στην πλάτη του την κατάσταση και θα βρει τρόπους να αποτινάξει το χρέος από πάνω μας και να αντισταθεί στις πιέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αλλά και της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας;
Γιατί από εδώ και πέρα είτε αντιδρούμε για να αλλάξουμε ριζικά την κατάσταση, είτε τρωγόμαστε μεταξύ μας (μιας και δε θα υπάρχουν και πολλά για να φάμε, ενώ άλλοι θα αγοράζουν βίλες, νησιά και κότερα). Θα πουλάμε τα νεφρά μας, όπως σε άλλες χώρες, για να συντηρήσουμε τα παιδιά μας ή θα ζητήσουμε μια δικαιότερη λύση.

Ζητώ τη ζωή πάνω από τα ψεύτικα χρέη ενός καταδικασμένου καπιταλιστικού συστήματος, που συσσωρεύει τον πλούτο στα χέρια 10 ανθρώπων και καταδικάζει ακόμα και σε θάνατο εκατομμύρια άλλους.

Μια στάμνα έμεινε, μα εγώ θα τη μοιράσω.

2011-04-06T02:18:00.003+03:00

Τις σκέψεις μου σκορπάω στο μαύρο της νύχτας. Αυτές τις ώρες που μπορείς να νιώσεις ένα ψήγμα ακινησίας και σιωπής. Είναι σκέψεις για το μέλλον μου και το μέλλον σου. Κι ενώ ονειρεύομαι ένα κόσμο φωτεινό και πολύχρωμο με χαμόγελα και γλέντι, τα σημάδια είναι αλλιώτικα. Δείχνουν ένα μέλλον σκουρόχρωμο και θαμπό. Γιατί από τους ανθρώπους έχει χαθεί η ανθρωπιά. Όλα για τον Εγώ μας. Καλό το Εγώ μας, αλλά χωρίς το Εμείς, μένουμε άδεια κουφάρια. Με το Εγώ δε γεμίζεις τον εαυτό σου. Θες κι άλλους για να γεμίσεις. Θες ανθρώπους, ζώα, φυτά, χώμα, νερό, φωτιά, εμπειρίες, πόθο, γεύσεις...
Ξεχάσαμε να γεμίζουμε δύο στάμνες:μια για εμάς και μια για τους άλλους. Τώρα είτε γεμίζουμε μία, είτε και τις δυο για εμάς. Και ό,τι περισσεύει, το κρατάμε κατά δικό μας, από φόβο μη μας λείψει αργότερα. Κι ο φόβος υπάρχει γιατί λιγοστεύουν εκείνοι που έχουν μια στάμνα και για εσένα. Κι έτσι φοβάσαι ότι θα μείνεις μόνος σου με το Εγώ σου. Μα έχεις πέσει ήδη στην παγίδα και το Εγώ σου έχει ξεχειλίσει από ανυπαρξία. Γι' αυτό γραπώνεσαι από άψυχα αντικείμενα και προσπαθείς να βγάλεις φως. Μα το φως το έχουν τα αυτόφωτα άστρα, όχι τα ετερόφωτα. Τα δεύτερα απλώς αντανακλούν και η αντανάκλαση χάνεται με το πέρασμα του χρόνου, θαμπώνει και σκουριάζει.

Τα αδέσποτα...

2011-04-02T17:33:00.003+03:00

Έχουμε πρόβλημα με τα αδέσποτα... ναί... είναι όμως λύση να τα θανατώνουμε;
Όχι... και όμως δεν ξέρω πως αλλιώς μπορεί να αντιμετωπιστεί το υπάρχων πρόβλημα. Πολλά έχουν σχετικά καλή ζωή κιας είναι αδέσποτα. Άλλα είναι άρρωστα και καταβεβλημένα από πείνα. Άλλα τα χρησιμοποιούν ως στόχους για αεροβόλα, κλωτσιές και πέτρες τα κωλόπαιδα στις γειτονιές.
Η πληγές ενός αδέσποτου από τα παραπάνω μένουν βαθιές... ξέρω γιατί έχουμε συχνά υιοθετήσει αδέσποτα (εμείς αυτά... αυτά εμάς... συζητιέται αυτό το θέμα).

Τι μπορούμε να κάνουμε; Να βρούμε σπίτια για όλα; Να τα θανατώσουμε; Τι φταίνε οι καημένες ψυχούλες; Βρέθηκαν σε αυτήν την θέση χάρη στις ανεύθυνες πράξεις άλλων. Γεγονός είναι ότι είναι απάνθρωπη κατάσταση ότι και να κάνουμε για αυτήν, αλλά και ότι είμαστε πολλοί που η καρδιά μας σπαράζει.

Πως θα λυθεί το υπάρχον πρόβλημα δεν ξέρω... αλλά θέλω να επισημάνω την προσοχή σε μια από τις ρίζες του προβλήματος.

Το ότι πολλοί βαριούνται το σκυλάκι που απέκτησαν και το αμολάνε στην μοίρα του αδέσποτο.

"Το λυπάμαι το καημένο."
"Όλο και κάποιος θα το μαζέψει στο σπίτι του και θα αποκτήσει ένα νέο σπίτι."
"Καλήτερα αδέσποτο, όπου θα ζεί, παρά να το θανατώσω."
"Μα είναι τόσο γλυκούλι! Θα βρεί εύκολα νέο σπίτι!"
"Δεν μου κάνει καρδιά να το πάω για ευθανασία όταν με κοιτάζει με αυτά τα ματάκια."

Πόσο νευριάζω με αυτήν την πρακτική!

Δήθεν ψυχόπονη, αλλά στην πραγματικότητα απάνθρωπη πρακτική που τα καταδικάζει σε μια σκληρή ζωή ως αδέσποτα που περιλαμβάνει όλα όσα ανέφερα και παραπάνω... πείνα, αρρώστιες, απανθρωπιά των περαστικών και τον ανταγωνισμό με τα άλλα σκυλιά αλλά και τα άλλα ζώα για την τροφή.
Άσε που συχνά για να μην μπορεί ο σκύλος να βρεί τον δρόμο του σπίτι, τον πάνε στην εξοχή όπου δεν έχει κατοικίες και τον αφήνοθν εκεί... που σημαίνει ότι πρέπει να περπατήσει χιλιόμετρα μέχρι να βρεί κάπου να πιεί νερό ή να φαει. Επίσης σημαντικό είναι ότι τα περισσότερα σκυλιά είναι χαϊδεμένα κατοικίδια. Δεν ξέρουν να βρίσκουν τροφή ούτε να προφυλάσσονται όπως ξέρει ένα άγριο ζώο που μεγάλωσε σε αυτό το περιβάλλον.

Ένα σκυλί είναι δέσμευση 10-20 χρονών. Εφόσον αποφάσισες να αποκτήσεις ένα κύριε/κυρία μου... Πάρε και την ευθύνη των πράξεών σου.
Το βαρέθηκες; Ή θα του βρεις άλλο σπίτι ή θα το θανατώσεις.

Ναι σωστά διαβάσατε... ΘΑΝΑΤΩΣΕΙΣ. Απάνθρωπο; Ναι... Αλλά λιγότερο από το να αφεθεί στην μοίρα του. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις...

Αντί να κυνηγάμε να θανατώσουμε όλα τα αδέσποτα, για να λύσουμε το πρόβλημα στην ρίζα του, πιστεύω ότι πρέπει να γίνει υποχρεωτικό το σημάδεμα κάθε σκυλιού με τσιπ και τατουάζ ανίχνευσης. Και εάν βρεθεί αδέσποτο κάποιο σκυλί να τιμωρείται με μεγάλο πρόστιμο ο ιδιοκτήτης. Φυσικά γίνεται να βρεθεί αδέσποτο ένα σκυλί χωρίς να το θέλει ο ιδιοκτήτης, οπότε θα δηλώνεται ως χαμένο ή κλεμμένο - και δεν τίθεται θέμα προστίμου, αλλά επιστροφής.

Φίλοι δε γίνονται μόνο οι άνθρωποι...

2011-03-21T14:51:00.002+02:00

Έφτασες τα 17,5, φίλε μου, και είσαι ο δικός μου προσωπικός ήρωας. Ήρωας γιατί άντεξες εμένα και τη μητέρα μου και μας αγάπησες (όχι ότι είχες και επιλογή, αλλά... εμείς σε αγαπήσαμε πολύ).
Θυμάμαι που ήσουν μικρούλης και σε έκρυβα στα σκεπάσματα για να μη σε δει η μαμά. Και πόσο αθόρυβος γινόσουν ξαφνικά :)
Θυμάμαι που ήσουν η αφορμή για να γνωρίσω τους πρώτους μου καλούς φίλους στη γειτονιά. Και μετά περνούσαμε μαζί όλο μας το απόγευμα έξω στην αλάνα μαζί τους.
Θυμάμαι όλες τις φορές που αρρώστησες και σε έτρεχα γιατί δεν άντεχα στην ιδέα ότι δεν ήσουν καλά.
Δε θυμάμαι όμως τον ακριβή αριθμό των παντοφλών που μασούλησες στα νιάτα σου :)

Ολοκλήρωσες τον κύκλο σου και σε ευχαριστώ για την υπομονή σου και όσα μου έμαθες. Ελπίζω η ζωή σου μαζί μας να μην ήταν τόσο μαρτυρική :)

Το μόνο σίγουρο; Οι καταστροφές...

2011-03-18T15:13:00.003+02:00

Παρασκευή... έξω το χιόνι πέφτει τόσο πυκνό που μοιάζει σαν κουρτίνα. Και εγώ; Θα έπρεπε να δουλεύω μα διαβάζω εφημερίδα στο ίντερνετ.

Αυτό που μου τραβάει το μάτι είναι ο τίτλος “Japan biter ihop – trots sorg“. Ελεύθερα μεταφρασμένο «Η Ιαπωνία συγκρατεί τα δάκρυά της και ανασκουμπώνεται – παρά την θλίψη».

Νοιώθω απίστευτο δέος προς αυτούς τους ανθρώπους που τους χτύπησε τόσο πολύ η φυσική καταστροφή και όμως αντί να στραφούν ο ένας εναντίων του άλλου αντίθετα συσπειρώνονται και βοηθάνε ο ένας τον άλλο. Παρά τις ελλείψεις, σε π.χ. φαγητό, βενζίνη και ρεύμα, δεν έχουν γίνει λεηλασίες και ταραχές. Όχι μόνο αυτό αλλά σηκώνονται από τις στάχτες κατα κάποιο τρόπο και λένε όπως η μεταφράστρια του δημοσιογράφου:

«Η καταστροφή θα μας κάνει πιο δυνατούς. Ήμασταν κακομαθημένοι για τόσο πολύ καιρό.»

Ίσως όμως αυτές οι αντιδράσεις να μην είναι τόσο περίεργες σε μία χώρα όπως η Ιαπωνία, όπου: «Εδώ και αιώνες αυτή η χώρα λειτουργεί με την επίγνωση ότι το μόνο σίγουρο σε αυτόν τον κόσμο είναι η έλευση καταστροφών.» όπως έγραψαν στο Japan Times.

Στην συνέχεια, εντελώς εγωιστικά, το μυαλό μου γυρίζει και συσχετίζει τα συναισθήματα και τις εικόνες που του γέννησε αυτό το άρθρο με τα γεγονότα στην δική μας πατρίδα.

Να συσπειρωθείς ως λαός. Να ανασκουμπωθείς και με πεισματικά προτεταμένο σαγόνι και το βλέμμα καθηλωμένο στον στόχο σου, να σώσεις και να ξαναχτίσεις την χώρα σου, την πόλη σου και το σπίτι σου είναι η ξεκάθαρη αντίδραση σε μία φυσική καταστροφή. Ένα μέρος μου θά’θελε να υπήρχε αυτή η λύση και για μάς στην Ελλάδα. Όμως πως το κάνεις αυτό όταν δεν υπάρχει ο στόχος μπροστά σου; Και άμα υπήρχε... θα μπορούσαμε να ενωθούμε και να δουλέψουμε μαζί;

Ότι δεν σε σκοτώνει...

2011-02-19T21:39:00.005+02:00

"Ότι δεν σε σκοτώνει..."

Τι είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό;

Εμένα είναι το τραγούδι του Πορτοκάλογλου και οι στοίχοι του:

Όταν σου πάνε όλα στραβά
στον έρωτα και στα χαρτιά
να το γιορτάζεις
Γιατί ότι δεν σε σκοτώνει
σε κάνει πιο ζωντανό.

Το έναυσμα όμως για αυτό εδώ το πόστ δεν είναι το τραγούδι, αλλά η πρόσφατη έρευνα Αμερικανών επιστημόνων με τίτλο: ”Whatever does not kill us: cumulative lifetime adversity, vulnerability, and resilience.” που μοιάζει να δικαιώνει το τραγούδι.

Σε αυτήν την έρευνα μελέτησαν τον τρόπο που βλέπουν οι άνθρωποι την ζωή σε σχέση με το πόσες τραυματικές/δύσκολες καταστάσεις είχα περάσει. Όσοι είχαν περάσει 2-5 από τις 37 κακουχίες που περιλαμβανόταν στην έρευνα ήτανε γενικά πιο ευτυχισμένοι, έβλεπαν πιο θετικά την ζωή και είχανε πιο μεγάλες αντοχές σε μελλοντικές δυσκολίες. Αντιθέτως όσοι είχαν περάσει εύκολη ζωή ήτανε πιο δυστυχισμένοι και ανικανοποίητοι από την ζωή τους.

Μέχρι εδώ όλα καλά... εμένα όμως αυτό μου φαίνεται πασιφανές;

Και όμως οι ερευνητές δηλώνουν στην συνέντευξη ότι τους εξέπληξε το αποτέλεσμα της έρευνας... περίεργο...

Πάμε λοιπόν πίσω στο "ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό"...

Η ζωή για μένα δεν είναι μόνο χαρά. Δεν είναι μόνο χορός, χαμόγελα και ευτυχισμένες στιγμές. Είναι και δάκρυα, πίκρα, κούραση και στιγμές όπου το μόνο που θέλεις είναι να ανοίξει μια τρύπα στην γη μπροστά σου και να σε καταπιεί. Τα χαστούκια της ζωής είναι μέσα στο πρόγραμμα και σε κάνουν να εκτιμάς περισσότερο αυτά που έχεις.

Ίσως να είμαι όμως μόνο εγώ. Ήδη ως έφηβη το αγαπημένο μου απόφθεγμα ήτανε:

Only in the darkness can you see the stars.

Και αυτό λέει πολλά...

Πληροφορίες: ScienceDaily και SvD.

Zeitgeist

2011-02-17T16:32:00.003+02:00

Η ταινία Zeitgeist 3 έχει περισσότερο ενδιαφέρον από τις δύο προηγούμενες και μπορείτε να τη δείτε εδώ με ελληνικούς υπότιτλους.
Δε συμφωνώ με όλο το Venus project, όμως προσφέρει ένα εναλλακτικό σχέδιο στο αδιέξοδο που έχουμε φτάσει. Η αλήθεια είναι ότι εγώ ψάχνω τη λύση σε μικρότερης κλίμακας οικισμούς, όπου οι άνθρωποι δε θα έχουν πρόσβαση σε οτιδήποτε επιθυμούν. Αλλά επίσης η αλήθεια είναι ότι δεν έχω σκεφτεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πάνω σε αυτή την ιδέα. Εδώ προσφέρεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο. Εφικτό; Κατά τη γνώμη μου είναι εφικτό. Ό,τι αφορά την τεχνολογία και τις κατασκευές, νομίζω ότι μπορεί να εκτελεστεί με μεγάλη επιτυχία. Εμένα οι ενστάσεις μου αφορούν τις κοινωνικές δομές. Αναπόφευκτα αυτοί οι λίγοι μηχανικοί και τεχνίτες που θα επιβλέπουν τις μηχανές θα έχουν ένα λόγο παραπάνω. Ουσιαστικά δεν εμπιστεύομαι τόσο την ανθρώπινη φύση όσο οι άνθρωποι που είχαν τη σύλληψη αυτού του σχεδίου.
Αλλά από την άλλη, εδώ που έχουμε φτάσει, ένα βήμα πριν τον αφανισμό, ένα τέτοιο σχέδιο ανοίγει τις ευκαιρίες για μια νέα αρχή.
Έχουμε τη δύναμη να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο πριν αλληλοσκοτωθούμε;

Μια άσπρη θάλασσα.

2011-02-13T17:48:00.001+02:00

Λεία, ανέγγιχτη με παγωμένα ακίνητα κύματα. Μια σταγόνα που πήγε να τρέξει, άλλα κρυστάλλωσε αστράφτει στον ήλιο που δύει. Αστράφτει σαν το διαμάντι. Ένα διαμάντι πολύτιμο, σύμβολο της γνώσης: Όλα περνάνε και ο κόσμος δεν παύει να γυρίζει.

I am becoming insane

2011-02-11T14:57:00.005+02:00

Η κυβέρνηση διοικεί με τη μέθοδο του βούρδουλα και με λυπεί ιδιαιτέρως γιατί βρίσκομαι μακριά και μαθαίνω τα νέα με χρονοκαθυστέρηση.
Δεν μπορώ να αποφασίσω ποια είναι η καλύτερη κίνηση (να μείνω εξωτερικό ή να γυρίσω όπως το είχα σκοπό τον Ιούνιο), γιατί με αυτά που διαβάζω έχω αρχίσει να φοβάμαι για τα χειρότερα. Αυτή είναι η εξυγίανση που επιθυμούσε το ΠΑΣΟΚ;
Με το βούρδουλα κυβερνούν μόνο οι δικτάτορες. Μήπως ο κύριος Παπανδρέου θέλει να μας πει ότι η έμμεση (με πολύ επιείκεια) δικτατορία είναι ο μόνος τρόπος να στρώσει την Ελλάδα; Αυτό θα το περίμενα σαν στάση μόνο από κάποιον που δείχνει ασέβεια σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την ανθρώπινη ζωή.
ΜΑΤ σε σπίτια ανθρώπων , λέιζερ και δακρυγόνα σε συμπλοκές, νόμοι που σε οδηγούν στην ανέχεια, διαφανής αδιαφάνεια! Και όλα αυτά πραγματικά πιστεύουν όλοι αυτοί οι κουστουμάτοι νταβατζήδες ότι θα τα εφαρμόσουν πάνω στις δικές μας άβουλες πλάτες; Ή μήπως ο στόχος τους είναι να εξωθήσουν τον κόσμο στα άκρα για να... Αλήθεια για ποιο πράγμα; Θέλουν λεφτά; Θέλουν δύναμη; Τι στο διάολο θέλουν;
Έχουν καταλάβει πόσο μικροί και τιποτένιοι είμαστε; Νομίζουν ότι θα γίνουν θεοί; Θεοί ποιανού; Μιας κουκκίδας σε μια κουκκίδα στο σύμπαν;Μα το έχουμε χάσει τελείως; Και μετά αναρωτιόνται γιατί κάποιοι τρελάρες παίρνουν τα όπλα και πυροβολούν στο ψαχνό αδιακρίτως!
Κι αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Όλος ο κόσμος είναι έτσι. Αυτό είναι οι άνθρωποι; Εύχομαι να είμαστε ένα αποτυχημένο πείραμα κάποιου ανώτερου πολιτισμού. Αν αυτή είναι η εξέλιξη της ανθρωπότητας, τότε ο θεός-δημιουργός έπαιρνε τρελά χάπια όταν μας δημιουργούσε. Γιατί μόνο για πλάκα θα έφτιαχνε ένα είδος που αυτοκαταστρέφεται με τόση άνεση μόνο και μόνο για να ζήσει για λίγα χρόνια αυτήν την επίπλαστη ικανοποίηση ότι είναι θεός-δυνάστης.
Αύριο, το υπόσχομαι, θα είμαι πιο αισιόδοξη. Σήμερα τα πυρά μου βρίσκουν όλους εκείνους που αδιαφορούν για τα κοινά, που εθελοτυφλούν, που καταδυναστεύουν άλλους για την προσωπική τους ευτυχία, που καταπατούν τα δικαιώματα ανθρώπων, ζώων και φυσικών πόρων. Ναι, και οι φυσικοί πόροι έχουν ψυχή. Γι' αυτό και τα πυρά βρίσκουν και εμένα...στο κέντρο της καρδιάς, μιας και ακόμα ζω σε ντουβάρια, τρώω συσκευασμένες τροφές και καταναλώνω πολύ περισσότερη ενέργεια από ό,τι μου αναλογεί!

(Ασυναρτησίες μιας νευριασμένης πολλαπλασιασμένο επί +οο blogger)

I was perfect!

2011-01-31T04:20:00.004+02:00

**** Spoiler alert**** (Black Swan the movie)

Ήταν απόγευμα κι ένας φίλος μου ανέβασε ένα αρθράκι για την ταινία Black Swan. Κατόπιν εορτής μαθαίνω ότι έχει διαφημιστεί πολύ και όλοι έχουν να πουν κάτι θετικό ή αρνητικό, αλλά εγώ όταν την είδα ήξερα μόνο τον τίτλο και τίποτα άλλο.
Πήρα τηλέφωνο ένα φίλο μου να την κατεβάσει στον υπολογιστή του και κανόνισα να περάσω από εκεί να δούμε την ταινία.
Καθότι ο φίλος μου είχε διάβασμα, μου έδωσε τα ακουστικά του, κάθισα άνετα, έβαλα το λαπτοπ στα πόδια και χάθηκα. Έγινα μέρος της ταινίας, είδα ό,τι ήθελα να δω, ένιωσα ό,τι ήθελα να νιώσω. Στο τέλος ο φίλος μου μού είπε ότι με έβλεπε να χαμογελάω, να φοβάμαι, να κλαίω, να απορώ... Τα έβλεπε πάνω μου να ζωγραφίζονται διαδοχικά. Και σαν η ταινία τελείωσε έμεινα να παρατηρώ τους τίτλους τέλους αποχαυνωμένη και μεθυσμένη.
2 ώρες αργότερα το μυαλό μου ακόμα τριγυρνάει σε σκηνές της ταινίας και αναρωτιέται αν ο σκηνοθέτης είχε μελετήσει το αριστούργημα που έφτιαξε ή αυτό προέκυψε. Διαβάζοντας κριτικές και περιγραφές παρατηρώ ότι οι απόψεις αποκλίνουν σε απίστευτο βαθμό.
Για εμένα ήταν μία αποκάλυψη και για άλλους η μέγιστη πατάτα.
Πραγματικά πιστεύω ότι είναι μια ταινία που αξίζει αν μπορείς να ταυτιστείς με το χαρακτήρα και να αφήσεις τις σκέψεις σου ελεύθερες. Είναι μια ταινία που έχει να πει κάτι διαφορετικό στον καθένα!

Παραθέτω και μια αναλυτικότερη περιγραφή της ταινίας που μου άρεσε (από όπου έκλεψα και τη φωτογραφία):
http://redeyespy.blogspot.com/2011/01/black-swan.html

«Κλέφτες» ενέργειας.

2011-01-24T15:31:00.000+02:00

Υπάρχουν άνθρωποι που σε εξουθενώνουν. Σου κλέβουν ενέργεια και σε αφήνουν άδειο, εξαντλημένο και άκεφο. Δεν χρειάζεται νάναι συνειδητό, μπορεί κάλλιστα να είναι ασυνείδητο.

Σε διάφορες φάσεις τις ζωής μας είμαστε όλοι, λίγο πολύ, κλέφτες ενέργειας. Η μεγάλη διαφορά βρίσκεται στην ισσοροπία. Πάιρνεις και δείνεις. Ο ενεργειακός κλέφτης όμως είναι αυτός που όλο παίρνει. Από εμένα, εσένα... απο την πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω του. Τ ο έχει κάνει σύστημα.

Το χειρότερο από’λα είναι όταν δεν γίνεται πραχτικά να απομακρύνεις αυτούς τους ανθρώπους από την ζωή σου...

Tο μόνο που μπορώ να κάνω είναι να εφαρμόσω τις αρχές του ”damage control”.

Ποιήμα για την φιλία.

2011-01-23T16:04:00.003+02:00

Συγνώμη για την γλώσσικη παραφωνία, αλλά καθώς καθόμουνα με τον υπολογιστή μπροστά μου αυτήν την χειμωνιάτικη ημέρα οι λέξεις ηχούσαν στο μυαλό μου στα σουηδικά.
Είναι περίεργο αυτό το φαινόμενο. Κάποιες φορές είναι λες και μια εικόνα ένος κείμενου η ποιήματος απλά εμφανίζεται στο μυαλό και απαιτεί να γραφτεί. Με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Σε μια συγκεκριμένη γλώσσα.

En Vän vågar stå.*

Aldrig är ENSAM så ekande stort
Som när svårigheterna hopas.

Vad gör man när ensamheten gnager?
När allt känns tungt och svårt?

”Ensam och stark!” är den största lögn
som ensamhetens skrik sökt tysta.

En axel som stöd.
En axel som tröst.
Som en slump är den svåraste att finna.

I glädje och fest finns det alltid nån där.
Men vem vågar stå när leendet sloknar?

*Till alla där ute som vet skillnaden mellan att vara vänner och Vänner.

Εγώ πάντα εσένα θα σκέφτομαι

2011-01-06T13:21:00.003+02:00

Αυτές οι γιορτές για εμένα ήταν μια πηγή αναζωογόνησης της προσπάθειας που κάνω και της ελπίδας για καλύτερες μέρες. Είδα πολλούς φίλους μου κι έκανα και μια εξαιρετική αν και σύντομη εκδρομή στα Ιωάννινα. Με το που βρέθηκα μέσα στην ελληνική φύση ξέχασα. Ξέχασα τα πάντα που με στενοχωρούν και με απογοητεύουν και απόλαυσα την ομορφιά του να περπατάς ανάμεσα στα δέντρα και να συζητάς περί ανέμων και υδάτων με κάποιο φίλο. Υπάρχει λόγος που το εξωτερικό δε με χωρά. Είναι κάτι που με δένει με αυτή τη γη, με αυτό το χρώμα, με αυτές τις μυρωδιές. Με αυτές μεγάλωσα και με αυτές θέλω να ζήσω. Κι όταν έρθει η ώρα μου να φύγω, αυτές θέλω να αποχαιρετήσω.
Κι αν τελικά η ζωή με πάει αλλού, γιατί η καρδιά δεν είναι πάντοτε δεμένη με τη γη που αγαπώ, εγώ πάντα θα τις σκέφτομαι και θα τις αναπολώ.

Πάντα λέω ότι δεν πρέπει να δενόμαστε με υλικά αντικείμενα, μα έλα που πρώτη εγώ δεν μπορώ να ακολουθήσω τη συμβουλή μου και δένομαι με μια ολόκληρη γη.

God jul! - Χρόνια πολλά!

2010-12-23T20:21:00.006+02:00

Ήρθαν και φέτος οι γιορτές. Και αρκετές φορές με έχουν ρωτήσει γιατί και εάν μπορώ να γιορτάζω εφόσον δε θεωρώ τον εαυτό μου πιστό;

Προσωπικά δε γιορτάζω τα χριστούγενα. Γιορτάζω το jul…

Σιγά τη διαφορά θα πει κανείς... Και αυτό χριστούγεννα είναι, αλλά στα σουηδικά. Jul όμως δεν είναι μόνο η σχετικά "μοντέρνα" χριστιανική γιορτή, αλλά και μια γιορτή που έχει ρίζες στην φύση και την ζωή εδώ στο βορρά.

Μετά και μέσα στο σκοτάδι του χειμώνα, εδώ στο βορρά χρειάζεται μια γιορτή γεμάτη φως, γέλιο και ανθρώπους που αγαπάμε. Για να γιορτάζουμε το ότι ο τροχός γύρισε... το φως επιστρέφει ξανά λίγο λίγο μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο. Για να γιορτάζουμε αυτούς που μας έκαναν τη ζωή πιο όμορφη την περασμένη χρονιά. Με δώρα, με αγκαλιές και χαμογελώντας.

Γι' αυτό γιορτάζω το jul, τα «χριστούγεννα». Γιατί το φως και η αγάπη δεν έχουν όρια ούτε ανήκουν σε κανένα δόγμα.

Χρόνια πολλά σε όλους!

Αποχή απο το facebook.

2010-12-18T18:48:00.005+02:00

Πάνε κάνα δυο βδομάδες, δε θυμάμαι ακριβώς, που ξαφνικά σιχάθηκα το πόσο πολύ με επηρέαζε το φατσοβιβλίο (όπως το λέμε και ελληνιστί). Σε μια φλασιά συνειδητοποίησα ότι εξαρτώμαι από αυτό. Ασυναίσθητα, όποτε βαριόμουνα, έμπαινα εκεί και χανόμουν σε μια πιο μοντέρνα έκδοση του χαζόκουτου. Αυτό το γεγονός με εκνεύρισε αφάνταστα. Δεν μ'αρέσει να εξαρτώμαι. Οπότε το μπλόκαρα δοκιμαστικά από τον υπολογιστή μου. Και μια και ξεκίνησα, μπλόκαρα και τα φόρουμ όπου συζητούσα.

Ξαφνικά όταν βαριέμαι δεν μπορώ να χαθώ στο ίντερνετ. Ή μάλλον μπορώ... χρειάζονται κάποια κλικ παραπάνω όμως, οπότε πλέον χάνομαι εκεί μόνο όταν πραγματικά και συνειδητά, το θέλω.

Μ’αρέσει το αποτέλεσμα... νοιώθω πολύ πιο γειωμένη στο εδώ και το τώρα καθώς και πιο δημιουργική. Έχω ξανά πολλές ιδέες αλλά και όρεξη για χειροτεχνίες. Μην έχοντας την επιλογή της αποχαύνωσης το ανήσυχο μυαλό μου ψάχνει άλλες διεξόδους.

Υ.Γ. Δε σκοπεύω να σταματήσω να ασχολούμαι με το φατσοβιβλίο ή το ίντερνετ και τα φόρουμ. Αυτή εδώ είναι απλά μια περίοδος αποτοξίνωσης ώστε να ισορροπήσω τη διοχέτευση του χρόνου μου.

Σκέψεις

2010-12-14T14:15:00.004+02:00

Καθόμουν αποσβολωμένη μπροστά από τη σβηστή οθόνη του υπολογιστή μου. Ο χρόνος κυλούσε, μα εγώ ήμουν ακίνητη. Η συνειδητή σκέψη μου ήταν ακίνητη. Δεκαπέντε λεπτά χάθηκαν έτσι από τη ζωή μου. Σαν υπνωτισμένη άφηνα το υποσυνείδητό μου να ξεμουδιάσει. Αυτό ξεμούδιαζε κι εγώ χανόμουν. Ποιο νόημα έχει η ύπαρξή μου όταν κοιμάμαι ή όταν υπνωτίζομαι κι αυτή που ξέρω ως εγώ δε λειτουργεί;

____________________________________________________

Έχω αναλογιστεί πόσες φορές την ημέρα κάτι με υπνωτίζει; Προσπαθώ, αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν πιάνω ούτε τις μισές. Η τέχνη της τηλεόρασης προϋποθέτει εξαιρετικές τεχνικές υπνωτισμού μέσα από τον ήχο και την εικόνα. Η τέχνη της αντίστασης σε αυτές προϋποθέτει αρχικά ότι γνωρίζεις ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει και από εκεί και πέρα... τα πράγματα θα έπρεπε να είναι ευκολότερα αλλά δεν είναι.

Η βραδιά των νόμπελ.

2010-12-10T23:27:00.005+02:00

Απόψε είναι το επίσημο δείπνο, η μεγάλη βραδιά και το πάρτι στο δημαρχείο της Στοκχόλμης (και του Όσλο για το βραβείο της ειρήνης).

Κάπου ανάμεσα στα κουτσομπολιά - Πώς είναι τα φορέματα; Ποιοι κάθονται στο βασιλικό τραπέζι; Γιατί η νεαρότερη πριγκίπισσα δεν εμφανίστηκε; - αναφέρθηκε και σήμερα η συνεχιζόμενη αντίδραση της Κίνας για το βραβείο ειρήνης. Όπως και το μποϊκοτάρισμα του βραβείου όχι μόνο από την την ίδια αλλά και από 17 άλλες χώρες. Εμ έπεσε τελεσίγραφο... παραστείτε στο δημαρχείο και πέφτει πάγος στις διπλωματικές κτλ σχέσεις μαζί μας.

Δεν θεωρώ ότι η Νορβηγοί κάνουν πάντα το σωστό... το περσινό βραβείο στον Ομπάμα για τα φούμαρα που πούλησε, εεεε συγνώμη για τις πολλά υποσχόμενες μελλοντικές του πράξεις ήθελα να πω, ήτανε για γέλια.
Από την άλλη όμως είναι απίστευτα ενδιαφέρον ότι ακριβώς το νόμπελ ειρήνης δίδεται από την μόνη ευρωπαϊκή χώρα (εκτός ΕΕ και Ευρώ όμως) που χάρη στα ορυκτά και τα πετρέλαια της κάνει ότι θέλει χωρίς να τρέμει την κρίση των άλλων χωρών.
Καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν θα τολμούσε να εκνευρίσει τόσο την Κίνα, δίνοντας το βραβείο στον Liu Xiaobo (ή οποιονδήποτε "Liu Xiaobo").

Μες στην τσαντίλα τους βέβαια στην ανατολή, δημιουργήσαμε στο πιτς φιτίλι το βραβείο ειρήνης του Κομφούκιου*.
Διότι όπως είπε και η επιτροπή αυτού του βραβείου από πού κι ως που η Ευρώπη, που "είναι γεμάτη από μικρές χώρες ρημαγμένες από συνεχείς πολέμους εδώ και αιώνες" να ξέρει τι εστί ειρήνη;
Άσε που: "Η Νορβηγία είναι μια μικρή χώρα με μικρό πληθυσμό. Συνεπώς και λογικά πρέπει να αποτελεί μια μειονότητα όσων αφορά το πώς βλέπει η πλειοψηφία τους όρους δημοκρατία και ελευθερία. Με παραπάνω από ένα δισεκατομμύριο κατοίκους η Κίνα πρέπει να 'χει το προνόμιο δυνατότερης άποψης όσον αγορά το θέμα της παγκόσμιας ειρήνης."

*Στην βιασύνη τους δυστυχώς ξέχασαν τα ενημερώσουν εγκαίρως τον παραλήπτη πριν ενημερώσουν τους δημοσιογράφους.

Άντε να ξυπνήσουμε

2010-12-10T14:40:00.002+02:00

Το χρέος της Ελλάδας είναι τεράστιο. Και της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Μα και της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας... μμμ... Αυτό το χρέος...τι είδους χρέος είναι; Πραγματικά έχω περάσει κανα 2μηνο διαβάζοντας οικονομικά και μη άρθρα σχετικά με τα χρωστούμενα και αδυνατώ να καταλάβω τι πληρώσαμε με τα δάνεια που πήραμε. Δύο πράγματα έχω καταλάβει...το ένα στο περίπου. Το ποιος έφαγε τα χρήματα του ελληνικού λαού (τι κάνει "πεινάω πεινάω" στη Βουλή) και το σε ποιους χρωστάμε. Εγώ βέβαια τόσο καιρό νόμιζα ότι δανειζόμαστε από χώρες...Δηλαδή ότι χρωστάμε σε Γαλλία, Γερμανία κτλ. Μετά διαβάζοντας κι άλλα αντιλήφθηκα ότι δε χρωστάμε στις χώρες, αλλά σε ιδιωτικές τράπεζες.

Εγώ πάντως θα έκανα το πολύ απλό... "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ". Όπως θα κάνω από εδώ και πέρα στα ιδιωτικά διόδια που είναι τοποθετημένα στις εθνικές οδούς. Τα λεφτά για την επισκευή των δρόμων να τα πάρουν από τους φόρους που δίνουμε κάθε χρόνο, συν το ΦΠΑ, συν τα δημοτικά τέλη σε όλους τους λογαριασμούς! Μου φτάνει που πληρώνω χρυσή τη βενζίνη, δε θα πληρώνω και το δρόμο για να επισκέπτομαι τους φίλους μου.
Φτάνει που πληρώνουμε ηλεκτρικό σε μια χώρα που έχει ηλιοφάνεια όλο το χρόνο! Φτάνει που πληρώνουμε και το νερό, το οποίο θα έπρεπε να παρέχεται δωρεάν σε όλο τον κόσμο.

Αλλά τελικά συμφωνώ ότι βρισκόμαστε υπό οικονομική κατοχή, όπως υποστηρίζουν και τα Κατοχικά νέα .

Και η κατοχή χρειάζεται αντίδραση και αντίσταση!

Για εμένα η πρώτη κίνηση είναι να μη πληρώνω τα διόδια των εθνικών οδών. Φαίνεται μικρή, αλλά πόσοι το τολμούν;

Ο χορός

2010-12-01T14:45:00.002+02:00

Το γραφείο μπροστά μου, η οθόνη του υπολογιστή. Ο ρυθμικός χτύπος των δαχτύλων μου στο πληκτρολόγιο. Το τίκ τάκ των άλλων στο γραφείο. Κάποιος βήχει παραδίπλα. Κάποιοι άλλοι συζητάνε για το χιόνι έξω. Μια συνηθισμένη μέρα στην δουλειά.

Κι όμως κάτι συμβαίνει. Κάτι τριγυρίζει στην άκρη της συνείδησής μου και με κάνει να στρουφίζω στην καρέκλα και να κοιτώ συνεχώς τριγύρω και έξω από το παράθυρο.

Συγκεντρώνομαι ξανά στην δουλειά. Πάλι κάτι με ενοχλεί. Ανασηκώνω το βλέμμα και κοκαλώνω. Ένα βαθύ πέπλο ομίχλης καλύπτει τα πάντα, σβήνοντας τους ήχους, τα πράγματα και και τους ανθρώπους γύρω μου σε γοργό ρυθμό.

Πριν προλάβω να αντιδράσω βρέθηκα να αιωρούμαι στο κενό.

Ένα λευκό, πηχτό κενό. Για κάτσε; Γιατί έχει χρώμα και υφή; Το περίμενα μαύρο, κενό... τρομαχτικό... όχι γαλήνιο.

Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε, αλλά ξαφνικά το κενό αρχίζει να διαλύεται. Σχήματα να παίρνουν μορφή και το ίδιο γρήγορα όσο με περικύκλωσε το πέπλο χάθηκε.

Δεν είμαι όμως στο γραφείο.

Είναι νύχτα. Βρίσκομαι σε ένα ξέφωτο, περιτριγυρισμένο με αιωνόβια δέντρα. Σαστισμένη κοίταζα τα δέντρα. Τα φεγγάρια στον ουρανό. Ένα μικρούλι, γεμάτο, και δύο μεγάλα με το ένα στην χάση και άλλο στην φέξη. Ένα θρόισμα μου τράβηξε την προσοχή και μόλις τότε παρατήρησα τις φιγούρες στο κέντρο του ξέφωτου. Γύρω από μια μισοσβησμένη φωτιά, με τα πρόσωπα στραμμένα σε μένα, χαμογελούσαν περιμένοντας να τους προσέξω. Πήγα να μιλήσω μα δεν πρόλαβα. Το ξέφωτο γέμισε με ήχους. Τύμπανα και φλογέρες και άρπες και δεν ξέρω τι άλλο δεμένα σε περίπλοκες αρμονίες. Η φιγούρες με τράβηξαν στον κύκλο τους και ξεκίνησαν να χορεύουν. Και τότε κατάλαβα. Εδώ ανήκω. Μ’αυτούς. Τους εαυτούς μου. Τις ελπίδες, τις αμφιβολίες, τους φόβους, τις χαρές και τις λύπες μου. Όλοι μαζί. Χορεύοντας στους άγριους, γλυκούς ρυθμούς της ζωής.

Life in magic

2010-11-30T01:36:00.004+02:00

Στα μάτια μου υπήρχε μια άλλη πραγματικότητα. Αλλά αυτό δεν είναι περίεργο, σκέφτηκα, καθώς κατέβαινα βιαστικά δύο δύο τα σκαλιά. Ο καθένας άλλωστε δεν έχει τη δική του; Μα αυτό που με προβλημάτιζε το τελευταίο μισάωρο είναι ότι η δική μου πραγματικότητα έκανε στροφή 90 μοιρών με μια φράση: "Εσύ ποια είσαι;". Πριν από μία ώρα σκεφτόμουν ποιοι είναι όλοι αυτοί μέσα στο γραφείο μου και γιατί με κοιτούν έτσι. Πριν από μισή ώρα αντιλήφθηκα ότι η άγνωστη ήμουν εγώ, σε ένα άγνωστο γραφείο, σε ένα άγνωστο κτίριο. Για το κτίριο βέβαια απέκτησα άποψη μόλις έφυγα τρέχοντας από το δωμάτιο και άρχισα να ψάχνω την έξοδο. Και δεν ήταν εκεί που τη θυμόμουν, ούτε το ασανσέρ. Δε δυσκολεύτηκα όμως πολύ να τη βρω. Όταν νιώθεις ανεπιθύμητος κάπου, κατά κάποιο μαγικό τρόπο βρίσκεις πάντοτε την έξοδο. Η εκτόξευσή μου στο δρόμο ήταν αρκετά θεαματική, καθότι σκόνταψα και ένιωσα την αντίδραση του πεζοδρομίου σε όλη μου την αριστερά πλευρά. Σηκώθηκα και κοίταξα γύρω μου. Ο χρόνος σαν να είχε σταματήσει. Η μόνη κίνηση προερχόταν από το αίμα που έτρεχε από τα σκισμένα πόδια και χέρια μου. Και ο χρόνος άρχισε να τρέχει με απροσδιόριστη ταχύτητα. Όλοι γύρω μου έγιναν δέσμες φωτός και χάθηκαν στο κενό. Μια μαύρη τρύπα ρούφηξε όλη μου την ύπαρξη σε μια στιγμή. Και καθώς περίμενα να ξυπνήσω, αντιλήφθηκα λίγο πριν το τέλος, ότι δε θα ξυπνήσω ποτέ.

Ψήφοι και μύθοι

2010-11-09T01:32:00.003+02:00

Για τα αποτελέσματα των Δημοτικών εκλογών παραπέμπω στο "Ελληνάκι".

Δεν ψήφισα, όχι γιατί απέχω, αλλά γιατί είμαι Σουηδία και τώρα το μετανιώνω οικτρά. Το μετανιώνω γιατί δεν μπορώ με άνεση να πω:

"Η ΑΠΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ"
"ΤΟ ΑΚΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ"
"ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ"
"ΨΗΦΙΣΤΕ %^&* ΤΟ ΦΕΛΕΚΙ ΜΟΥ"

Αλλά, αλήθεια, όταν μπαίνει ο Μιχαλολιάκος στο Δημοτικό (Φιμωτικό) Συμβούλιο Αθηνών, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σιχτιρίζω την ώρα και τη στιγμή που δεν κατέβασα τον κ*λ* μου στην Αθήνα να πάω να ψηφίσω!

Cartes Topologiques et Pla(nc)ton

2010-10-24T01:28:00.002+03:00

My boyfriend created a very short film for the festival "Les chercheurs font leur cinèma 2010" organised by the Paris phd students association Doc'up.

Here you can see his movie with English subtitles (unless you speak french). Enjoyyy!

Όνειρα - χαρταετοί

2010-10-22T15:32:00.006+03:00

Τα όνειρά μου όταν ήμουν μικρή ήταν πολύχρωμοι χαρταετοί κάθε λογής. Από εκείνους τους οκτάγωνους που πουλούσαν οι γύφτοι στην άκρη του δρόμου, μέχρι εκείνους τους πολύπλοκους κινέζικους με τις 15 διαφορετικές καλούμπες.
Και όταν τους πετούσα ξεκινούσαν δειλά, ίσα ίσα που άφηναν λίγο το έδαφος. Μα μετά ξεθάρρευαν και συναγωνίζονταν γεράκια και αετούς με κίνδυνο να αγκιστρώσουν σε καμιά κολώνα της ΔΕΗ. Κι όσα όνειρα ήταν πολύ θαρραλέα, ξεπερνούσαν τα σύννεφα κι έβλεπαν μόνο καθαρό ουρανό. Και υπήρχε κι ένα που ξεπέρασε όλες μου τις προσδοκίες, πήγε ψηλά πολύ ψηλά και έφτασε το φεγγάρι. Εκεί κοντοστάθηκε λίγο και έριξε μια κλεφτή ματιά στη γη που άφηνε πίσω του, μα κάτι τον τραβούσε πιο μακριά. Μετά από λίγο εκτοξεύτηκε και πάλι στο κενό πασχίζοντας να φτάσει στην άκρη του γαλαξία κι έχοντας σαν τελικό στόχο την άκρη του σύμπαντος. Πρέπει τα κατάφερε, μα δε γύρισε ακόμα πίσω να μου διηγηθεί τις περιπέτειές του.

Ο κόσμος μου λέει να μην το περιμένω να γυρίσει γιατί θα έχασε το δρόμο του γυρισμού, μα ήταν δικό μου όνειρο. Πώς είναι δυνατόν να μην ξέρει πώς να γυρίσει σε μένα!

πηγή εικόνας: http://1.bp.blogspot.com/_LPcxe1Nu9wc/Sajy-iJgESI/AAAAAAAABJk/VWWinLHnySA/s400/xartaetos.gif

The Demon

2010-10-17T15:56:00.002+03:00

Hard, unwavering gaze of onyx eyes.

Piercing through and through.

Judging, measuring.

A mask of stone.

Yet there is a fleeting sparkle of something else in those eyes.

As one raises from the floor with a defiant gaze.

A tiny hint of a smile, pride of a teacher whose student passed yet another test.

Then the mask of stone returns and he’s sent sprawling by yet another cruel blow.

And again he rises.

Defiant.

There is no other option.

Whatever doesn’t kill you makes you stronger.

Σκέψεις της νύχτας.

2010-10-09T02:17:00.003+03:00

Κάποια βράδια απλά είναι για σκέψεις. Κάνοντας ποδήλατο, μέσα στην σιγή και την ομίχλη της νύχτας, στο μυαλό μου ήτανε μιά συγκεκριμένη παρουσία της ζωής μου.
Και το τραγούδι στο ράδιο σαν μια ηχώ της καρδίας μου:

Ιt doesn't matter how far apart we are now
you can add up all the miles in between
if you take a good look all around now
all you see is you and me
when i look at myself in the mirror
i see you standing there smiling at me
and i'm right back at the beginning
lost inside this memory

(Together - Michelle Branch)

mosaic

2010-10-04T22:42:00.004+03:00

We all walk our twisted paths of life.

We bend.

We break.

We mend.

Our mirrors brake to shards.

Once. And twice … and again… again…

And laboriously we gather our pieces,

grateful that the mosaics we’ve become is far prettier than the mirrors we started with.

Οι σκέψεις μιας μεθυσμένης

2010-10-03T02:08:00.002+03:00

Ποια είναι η διαφορά μας;
Η διαφορά μας είναι ότι εσύ δεν είσαι εγώ. Είσαι εσύ!
Και θα μου πεις ότι αυτό το ξέρεις, αλλά εγώ σε αυτό θα αμφιβάλλω!
Και μετά θα σε ρωτήσω: πώς ξέρεις ότι δεν είσαι εγώ;
Δεν ξέρω τι θα μου απαντήσεις, αλλά ξέρω ότι θα είναι λάθος. Και θα είναι λάθος, γιατί το αποφάσισα.

Για ποιoν γράφεις έχει σημασία...

2010-09-23T19:41:00.004+03:00

Πάμπολλες φορές έχω βρεθεί με τον ακίνητο κέρσορα του word να αναβοσβήνει μπροστά στα μάτια μου καθώς περνάνε τα λεπτά και οι ώρες που μου μένουν μέχρι την λήξη άλλης μίας προθεσμίας. Έτσι και σήμερα. Από τις 9 ώρες που έβγαλα στην δουλειά τις μισές τις πέρασα κοιτώντας αυτό το εκνευριστικό συμβολάκι. Και δεν είναι απλά άγχος. Ούτε η έλλειψη ιδεών που με κολλάει. Ιδέες σπάνια μου λείβονται, αλλά οι λέξεις δεν έρχονται. Ή έρχονται ζορισμένες, στενάζοντας και μοιάζοντας να μην ταιριάζουν μεταξύ τους.

Θυμάμαι μια εποχή που οι λέξεις απλά πετούσαν από το μυαλό μου στο χαρτί ή στο word. Τότε χαμογελούσα καθώς άνοιγα το τετράδιο. Τώρα συνήθως στενάζω και ψάχνω δικαιολογία να κάνω κάτι άλλο. Κάτι έχει αλλάξει... Πλέον δεν γράφω για μένα. Γράφω αιτήσεις, άρθρα και abstracts μέσω των οποίων θα με κρίνουν άνθρωποι που δεν βλέπουν παρά μόνο αυτές τις λέξεις. Φυσικά αυτό συνεπάγεται ότι για κάθε λέξη που γράφω σκέφτομαι αυτόν τον άγνωστο. Πώς θα αντιδράσει σε αυτήν την επιλογή λέξης. Θα του αρέσει ο τρόπος έκφρασής μου; Είναι αρκετά καθαρό το μήνυμα μου; Τι εντύπωση θα του δώσω;

Εδώ και αρκετά χρόνια έλεγα ότι δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με ένα μπλογκ. Ότι δεν βλέπω τον λόγο να ασχοληθώ.

Άλλαξα γνώμη... και ο λόγος είναι ότι αναζητώ ξανά την χαρά του να γράφει κανείς. Του να γράφω για μένα, για τον γνωστό άγνωστο που θα το διαβάσει στο μπλογκ χωρίς να με νοιάζει η κρίση του πάρα μόνο ως μια γνώμη μέσα στις άλλες.

*χαμογελώντας*

Η κούκλα που κουνιέται στο κενό

2010-09-23T14:30:00.004+03:00

Μια κούκλα κουνιέται. Εγώ; Εσύ; Κι οι δυο μαζί!
Σε αυτόν τον κόσμο δύο κούκλες είμαστε. Δυο; Τρεις;
Κουνιέμαι όπως θέλεις. Σταματάω σαν το ζητάς. Και αρχίζω ξανά, βλέπω τη γη να φεύγει, να έρχεται, να φεύγει, να έρχεται!
Θέλω να σου μοιάσω. Το ίδιο κι εσύ! Όλες να μοιάζουμε το ίδιο, μαζί.
Μα εγώ θέλω μια κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά κι εσύ μπλε φουστάνι. Δεν πειράζει, αρκεί να μοιάζουμε αρκετά.
Εγώ θέλω καστανά τα μαλλιά, εσύ; Εγώ ξανθά. Δεν πειράζει, αρκεί να μοιάζουμε.
Κι αν μοιάζουμε αρκετά, όλα είναι καλά. Όλα καθαρά, όλα άγια. Κι αν διαφέρουμε αρκετά, δεν πειράζει, αρκεί να μη το ξέρει κανείς. Μην το πεις πουθενά!

Μια κούκλα κουνιέται στο κενό. Αυτή είμαι εγώ. Στη γη δεν μπόρεσα πόδι να πατήσω, το πάτησε ο άλλος μου εαυτός. Εσύ.

Hello world! /Silverwolf

2010-09-23T00:19:00.002+03:00

Να’μαι και μένα σε τούτο το μπλόγκ...

... Λέξεις ...σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου λέει ο τίτλος.

Τι πιο έυκολο να γράψει κάνεις ένα κειμενάκι με αυτό ως έναυσμα, είναι η πρώτη μου σκέψη.

ΧΑ! Δεν υπολόγιζα στο πόσο πολύ μοιάζει η συγγραφή ενός κειμένου με την γυμναστική. Λένε πως 2 εβδομάδες χωρίς γυμναστική φτάνουν για να χάσει κανείς το μεγαλύτερο μέρος της φυσικής του κατάστασης. Αντίστοιχα πάνε περίπου 3 χρόνια από την τελευταία φορά που έγραψα παραπάνω από μια παράγραφο συνεχούς κειμένου στα ελληνικά.

Ίσως δεν είναι περίεργο που μου φαίνεται πλέον δύσκολο!

Σκέψεις εκφρασμένες σαν εικόνες, σκόρπιες λέξεις και και φράσεις γεμίζουν το μυαλό μου. Χορεύουν έναν άτακτο χορό και δεν έχω το κουράγιο να τις βάλω σε τάξη οπότε το παίρνω απόφαση και τις αφήνω για απόψε.

Και αύριο μέρα είναι... :-)

Καιρό έχω να γράψω...

2010-09-22T23:20:00.005+03:00

Είναι η περίοδος που έχω ένα σωρό ωραίες ιδέες για ιστορίες και άρθρα και όταν πάω να γράψω το μόνο που βγαίνει είναι μια εκπνοή απογοήτευσης...

Θα μου περάσει!

Κι επειδή φημίζομαι για την άκυρη αισιοδοξία μου, αυτή η κατάσταση δε θα κρατήσει πολύ. Αλλά μέχρι τότε θα με βοηθήσει το νέο μέλος του ιστολογίου.

Καλή και παραγωγική αρχή, Silverwolf!

Thinking!

2010-07-09T14:06:00.002+03:00

Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι εγώ δεν κάνω διακρίσεις στο ποιοι μπορούν να γίνουν φίλοι μου και ποιοι όχι. Όποιος γνωρίζω είναι εν δυνάμει φίλος μου. Ξεκινάω μια γνωριμία με τις πιο αισιόδοξες σκέψεις.
Αλλά το να παραμείνει κάποιος φίλος μου δε θεωρώ ότι είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Πρέπει να είναι αρκετά "καθαρός" άνθρωπος σε αυτά που λέει και κάνει.
Θέλω οι άνθρωποι γύρω μου να είναι σωστοί, όχι μόνο σε εμένα, αλλά και στους άλλους. Κανείς δεν είναι τέλειος και γι' αυτό και είμαι αρκετά ελαστική ως προς το βαθμό που θέλω να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις μου. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι όταν θεωρήσω εγώ ότι ο άλλος έχει ξεπεράσει τα όρια της ανοχής μου, τότε το χτύπημα είναι τελειωτικό. Κι ακόμα κι αν πω ότι δίνω ευκαιρία, ο άλλος πρέπει να κάνει υπερπροσπάθεια. Και για να πω την αλήθεια, αν φτάσει μέχρι εκεί, τότε δεν έχει νόημα να προσπαθήσει πια τόσο πολύ. Μπορεί να βρει άλλους φίλους.
Σαφώς και υπάρχουν λάθη στο σκεπτικό μου και τα μεγαλύτερα λάθη βρίσκονται στο ότι βαριέμαι να κάτσω να προσδιορίσω με ακρίβεια τι απαιτήσεις έχω από τους ανθρώπους γύρω μου.
Αλλά κάθε περίπτωση την κρίνω ξεχωριστά, οπότε ίσως να μην μπορώ να τις προσδιορίσω.

Το σίγουρο είναι ότι κάποιος που στο παρελθόν μου έχει πει ψέματα επανειλλημένως, ακόμα και για ασήμαντα πράγματα, δεν εκτιμάει τους ανθρώπους με τους οποίους κάνει σχέση, δε σκέφτεται καν να ζητήσει συγγνώμη στον άλλο, ενώ ξέρει ότι έκανε μαλακία, παίρνει τηλέφωνο και πιέζει να βγούμε μόνο όταν τον συμφέρει, παραπονιέται για τη ζωή του, ενώ δεν είναι και τόσο άσχημα τα πράγματα άμα το καλοσκεφτεί, και δέχεται να συζητήσει τα προβλήματα μόνο όταν είναι πολύ αργά, δεν ανήκει στους ανθρώπους τους οποίους θέλω δίπλα μου!

Θεσσαλονίκη

2010-07-04T14:32:00.003+03:00

Ένα εκπληκτικό τριήμερο στη Θεσσαλονίκη φτάνει στο τέλος της κι έχω να πω ότι θα ξαναέλθω πολλά τριήμερα ακόμα.

Χαλαροί ρυθμοί, καλά και φτηνά ποτά, πολλά μαγαζιά, ωραία ροκάδικα και μεταλλάδικα, καλή μουσική, ΑΛΛΑ γιατί δε χορεύετε, ρε παιδιά;;;; Κουνήστε ένα χεράκι, ένα κεφαλάκι, κάτι! Ακόμα και στην πασαρέλα τα μοντέλα δε μένουν ακίνητα! Θα σκουριάσετε!!!

Κατηγορούσα τους Αθηναίους ότι κάθονται σαν σκουπόξυλα, αλλά αυτοί ένα μέλος του σώματος το κουνούν.

Με απογοητεύσατε, Θεσσαλονικείς!!!! Η καλή μουσική, το καθαρό, αλλά φτηνό ποτό, τα γουστούζικα μαγαζιά, πάνε παρέα με τη διασκέδαση. Και η διασκέδαση πάει παρέα με το κούνημα!

Να (υπο)σημειώσω βέβαια, ότι δεν πήγα σε μπουζουξίδικα, γιατί δεν είναι του γούστου μου. Θέλω να πιστεύω ότι εκεί ο κόσμος θα κουνιόταν, αλλά ο χορός ταιριάζει και με άλλα είδη μουσικής!

Περιμένω στο μέλλον να εξερευνήσετε κι άλλα είδη, αγαπημένοι μου Βορειοέλληνες, γιατί δεν αξιοποιείτε τις δυνατότητές σας.

Και τελειώνοντας, έχω να φωνάζω ότι όσες φορές έχω δει τους LOCOMONDO σε live δεν έχω λυπηθεί ποτέ τα λεφτά μου, έχω διασκεδάσει στο έπακρον και δεν έχω απογοητευτεί ούτε δευτερόλεπτο!

Τα φώτα τα θαμπά, τα μεθυσμένα

2010-06-22T01:50:00.005+03:00

Κοιτάζω έξω από τη μεγάλη τζαμαρία του σαλονιού την Αθήνα να απλώνεται ως τα πέρατα του ορίζοντα. Χιλιάδες μικρά φωτάκια και το φεγγάρι στη γέμισή του. Πάντα με γοήτευε. Πάντα κοντοστεκόμουν μερικά λεπτά να το θαυμάσω, να του μιλήσω, να το αγγίξω. Κι αυτό το βράδυ, έτσι όπως αιωρείται μέσα στο σκοτάδι, θέλω να ρίξω ένα γάντζο και να το τραβήξω στο μπαλκόνι μου.
Κοιτάζω το φεγγάρι και η σκέψη μου κάνει ολιγόλεπτες στάσεις σε αναμνήσεις. Στιγμές όπου οι λεπτομέρειες χάθηκαν και έμεινε μόνο ο σκοτεινός ουρανός και αυτός. Ακόμα νιώθω τον κόμπο στο στέρνο μου, ακόμα νιώθω ένα μικρό πόνο στην απουσία του. Σήμερα έφυγε, για μια ακόμα φορά τον χαιρέτησα. Σαν αερικό πέρασε και χάθηκε. Αυτά συλλογιέμαι, αυτά με θλίβουν και μόνη παρηγοριά είναι οι σκιές. Στις σκιές φτιάχνω τις ιστορίες μου. Φαντάζομαι τους ήρωές μου να αλλάζουν μορφές και προτεραιότητες. Μέσα σε αυτές τις μορφές ξεφυτρώνω κι κρίνομαι για όσα πράττω και σκέφτομαι. Μέσα σε κάθε παραμύθι που φτιάχνω βάζω και μια αλήθεια. Η αλήθεια σε ελευθερώνει μου έλεγαν ήρωες-δημιουργήματα άλλων ανθρώπων. Ό,τι μου πεις το ακούω κι αν μου ταιριάζει το οικειοποιούμαι.
Η αλήθεια ελευθερώνει, αλλά οι άνθρωποι δεν αντέχουν την αλήθεια. Ακόμα κι εγώ όταν αντικρίζω την αλήθεια παγώνω για λίγο, την αρνούμαι. Μα ο χρόνος με χαστουκίζει και μου δείχνει την πλάνη μου. Και τότε μπορώ μόνο να σκύψω το κεφάλι, να παραδεχτώ το λάθος και να το σηκώσω και πάλι ψηλά, ελπίζοντας ότι στην επόμενη συνάντησή μας θα είμαι πιο ώριμη.
Μα από λόγια όλοι έχουμε πολλά να λέμε. Ενώ από πράξεις λίγες που αξίζουν. Τα σοφά λόγια χάνονται στον άνεμο, αν οι πράξεις δεν τα ριζώσουν στο χώμα. Τα λόγια μου θα χαθούν, το μόνο που θα μείνει είναι κανα ξεχασμένο γράμμα να κρέμεται από κάποια ανάμνησή μου. Οι πράξεις μου θα μείνουν, αν και όποτε αποκτήσουν βάρος και αξία.

Το άρμα της ζωής

2010-06-03T13:49:00.003+03:00

Νέα ανάρτηση, νέα σκέψη, νέες λέξεις. Νέες; Όχι, παλιές είναι οι λέξεις. Τόσο παλιές που πολλές από αυτές έχουν χάσει την αληθινή τους ταυτότητα. Ξεχάστηκαν τα νοήματα στο πέρασμα των χρόνων και δημιουργήθηκαν καινούργια.
Κι εμείς; Κι εμείς μαζί τους χαθήκαμε και ξεχάσαμε όλα αυτά που μετρούν, όλα αυτά που θα μας δώσουν μια ζωή απολαυστική, ενδιαφέρουσα, ξεχωριστή. Ο κάθε ένας πρέπει να πάρει το σπαθί του και λίγο φαγητό και να ξεχυθεί στον κόσμο. Να παλέψει με ακρότητες, με πολλούς μικρούς ψευτο-εαυτούς, να αποφύγει γκρεμούς και Νιαγάρες. Θα του πάρει μια ζωή, αλλά τότε θα έχει ζήσει τη ζωή του στο μέγιστό της.
Εμένα το άρμα μου δε θέλω να είναι χρυσό. Εμένα το άρμα μου είναι η ψυχή μου. Με αυτή θα στηρίξω κάθε μου επιλογή και αν δεν τα καταφέρω και λυγίσω, τότε θα φταίω μόνο εγώ. Τότε θα έχω αφήσει τους φόβους μου να γίνουν η κινητήρια δύναμή μου. Μπροστά στο φόβο νιώθεις δέος και δεν είναι κακό να αναγνωρίζεις τους φόβους σου, αλλά αν χαλαρώσεις έστω και μια στιγμή μπροστά τους η καυτερή τους ανάσα θα σε κάνει στάχτη. Και δεν είμαστε όλοι Φοίνικες!

Un - fucking - believable!

2010-06-01T02:34:00.003+03:00

Everything that has been happening today is outrageous. Israeli army attacked a flotilla of civilian aid ships bringing supplies to the besieged Gaza Strip. This is unbelievable. People died... People died!
Knives and metal pipes can be hardly considered weapons when the attackers have guns!!!!! And if the attack took place in international waters, how the hell do they justify their actions???

PEOPLE DIED!!!! And they don't give a damn!!!!

What is happening to our world? Is that the best we can do? Torture each other, kill each other, hate each other. This is too much for me... This is absurd!!

Truths and lies!

2010-05-28T23:28:00.005+03:00

Η Uba ξύπνησε τον Ανέστη από το λήθαργό του και εκείνος με παρακίνησε να γράψω πέντε αλήθειες και δυο ψέματα για εμένα σαν ανταπόδοση. Τώρα πρέπει να μαντέψετε πού ψεύδομαι και πού όχι.

Έχω δοκιμάσει το φαγητό του σκύλου μου και το βρήκα γευστικό.
Έχω φάει πάστα παρόλο που βρήκα μέσα "κομμάτι" από κάποιο έντομο, κατά πάσα πιθανότητα από κατσαρίδα.
Έχω μπει σε ανδρικά αποδυτήρια εν ώρα "λειτουργίας" τους.
Έχω κατουρήσει το πάρκινγκ του Μετρό Εθνικής Άμυνας στην Αθήνα.
Έχω χτυπήσει με έναν φίλο πόρτες δωματίων ενός ξενοδοχείου στη σειρά και κάθε φορά που άνοιγαν έμπαινα μέσα και έπαιρνα διάφορα φαγητά που είχαν.
Έχω χορέψει γυμνή στο μπαλκόνι βράδυ όταν δε με έβλεπε κανείς (ή έτσι νόμιζα..ποτέ δεν ξέρεις)
Έχω φασωθεί με κάποιον δίπλα στην καλύτερή μου φίλη, ενώ εκείνη κοιμόταν.

Some friends had this idea. I will write 5 truths and 2 lies and you can guess which is which!

I have tasted my dog's food and i thought it was tasty.
I have eaten a chocolate cake though i found inside a piece of an insect, probably from a cockroach.
I have been inside men's locker room while they were having a shower.
I have peed on the parking lot of the subway station of Ethniki Amuna in Athens.
I have knocked on many doors of a hotel with a friend and if someone would open the door I would go inside and take their food.
I have danced naked on my balcony when noone was watching (or at least i hope so...you never know)
I have made out with someone right next to my best friend while she was sleeping.

Anthime say "flour"

2010-05-08T21:00:00.004+03:00

I don't understand the Greek Christian church. I really don't! People are losing their lives. People are losing their jobs. People have nothing to eat. Have no medical treatment, because they have no money. People have nowhere to sleep!
And mr Anthimos (Bishop of Thessaloniki) still thinks that Hagia Sofia (Turkish Ayasofya, lat. Sancta Sophia or Sancta Sapientia) is more important than everything i mentioned before! For all Gods' sake, let it go! LET IT GO!!! At least for now!
I know it is an important monument, i know that Christians really want it to be a Christian church again, but at this point there is no point in that. Not now!
Now we have to save our country and our lives and if mr Anthimos can't understand this, then he is in the wrong place!!!
I know that most people will think that since i am not Christian then i can say things like these without problem. But this has nothing to do with my beliefs! Believing in God doen't mean trusting all priests without questioning their actions! I usually mention Christians because that is the main belief in Greece.
And i know that Hagia Sofia is a unique monument but i don't see anyone trying to demolish it or something. They can still try whatever it is they want, after they help the people. Because that is the reason they are there! To assess the situation and provide help and support to the people!
If someone is dying, has no job, has no house or his children are hungry, he won't give a damn about Hagia Sofia and that's the truth!

This is what i am talking about: (in Greek) http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=159842

Dying

2010-05-06T14:46:00.002+03:00

You always knew that this would happen. You just didn't want to believe it. You saw it coming. It was a matter of time. You demostrated, you participated in the strikes, you had long conversations about the political situation... And maybe you were right, maybe you were wrong. But either way, you didn't like what you saw.
And now we are in a bad situation. We are responsible, because we didn't do anything to prevent it. Or did we, but it wasn't enough? We could do more, that's for sure. Now it's too late! I don't believe so, but that's what everybody says. I think we still have time to change things and make our lives better.
The problem is that you need a leader. The one who will organize everything and take the responsibility. Perhaps, you don't even need a leader, but that's all you know. At least that's all i know. I want to make things better, but i don't know where to start! No, that's a lie. I know where to start but i am scared! I am scared to leave my life here, go back to nothing and be a leader. You can't be a leader if you are scared.
And when you know you are afraid of doing something, you think hundreds of reasons to support it. Noone will follow me, i don't know modern history, i am not good in conversations, i have no diplomacy, i have no money... It's an endless list. And now that i realize all these, i should cook something for lunch!

Love to dance?

2010-04-28T03:38:00.003+03:00

I love to dance? Oh, no, it's not a question! It's a fact! I dance to any song (literally...though i need a few drinks before some kinds of music)!
I don't know if i dance nice or not. I had lessons for three years, but i don't think i learned any cool moves. I did improve my posture though. Friends have told me I dance ok! That's good enough for me.
These days are freaking me out. All i think is music and moves. I watch endless videos in youtube with dance crews or different styles!
I wish i had some friends to exchange ideas. I don't want something too organized. I just want to hang out with people, have some music and tones of fun!
Really... for years now i feel like i am doing the wrong things. I am satisfied with my life but i feel that i am not doing much some of the things i really enjoy!
My friends don't dance. We just go out for drink, sit around a table, chat and return home. I like that also, but i wouldn't mind from time to time to go to a club for 4-5 hours.
It's so sad when i can't share the thing i enjoy the most (after sex and food) with the people that are close to me! I understand that exposing yourself is something that not all are willing to do, but no matter how funny you dance, if you feel it, no one has the right to say anything!

AND...for those few... i don't really like dancing greek music! OK??? There is nothing wrong with that. But if you want to experience it that badly, just buy me a few more drinks! MOUAHAHAHAHHHAHAHAHAHHAHHA

Λεπτή σαν κλωστή

2010-04-25T00:27:00.004+03:00

Τα λεπτά μοιάζουν να έχουν ξεχαστεί σε ένα δικό τους κόσμο κι εγώ περιμένω να ακουστεί το επόμενο τικ. Όλη μέρα περιμένω να ακουστεί εκείνο το μοναδικό ξεχωριστό τικ της ελευθερίας μου. Είναι Παρασκευή κι εγώ είμαι εγκλωβισμένη σε ένα γκρίζο και πολύ αυστηρό γραφείο. Το γκρίζο δε μου πάει, με κάνει να δείχνω χλωμή. Εμένα μου αρέσουν τα πολλά χρώματα. Αν είναι δυνατό να τα χωρέσω όλα στο μικροσκοπικό μου σώμα, θα το κάνω!
Κι όμως για 10 ολόκληρες ώρες είμαι υποχρεωμένη να φοράω το πιο μουντό και βαρετό χρώμα του κόσμου. Η δουλειά μου έχει κανόνες ντυσίματος, τους οποίους ακολουθούμε όλοι αυστηρά για να μη χάσουμε τη μοναδική πηγή εσόδων μας. Ωραία τα χρώματα, αλλά δεν έχω βρει τρόπο να τα τρώω ακόμα.
Χάνομαι πάλι στις σκέψεις μου. Τη δουλειά μου την είχω τελειώσει προ πολλού και απλώς περιμένω να φτάσει το τελευταίο λεπτό. Δηλαδή δεν είναι ακριβώς το τελευταίο, γιατί μέχρι να βγω από το γραφείο, να πάω στο ασανσέρ, να κατέβω στην υποδοχή και να βγω έξω χρειάζομαι 5-6 λεπτά (αναλόγως με το σε ποιο όροφο βρίσκεται το ασανσέρ).,
"Τικ"! Ανοίγω την τσάντα, πετάω τα χαρτιά μέσα και με το παλτό να κρέμεται στο χέρι μου, κλειδώνω το γραφείο και τρέχω στο ασανσέρ! Έχω 3 λεπτά να βγω από το κτίριο, αλλιώς θα χαθώ κάτω από τα συντρίμμια ή θα γίνω στάχτη ή θα με φάνε οι καρχαρίες ή... Τα σενάρια ποικίλουν και κάνουν την έξοδό μου άκρως διασκεδαστική. Αν και είναι άκρως ντροπιαστική όταν πετυχαίνω κάποιο συνάδελφο που έχει μείνει ως αργά.
Και έξω! Έξω στο φως, έξω στον ήλιο, έξω στον καθαρό αέρα... Είναι βράδυ και δουλεύω στο κέντρο της Αθήνας. Η ζωηρή μου φαντασία σηκώνει τα χέρια ψηλά σε αυτήν την περίπτωση και με προσγειώνει στην γκρίζα, βρώμικη και ανεπιθύμητη πραγματικότητα.
Θέλω μιάμιση ώρα για να φτάσω στον κόσμο της σοκοφρέτας. Περνώντας από σπήλαια με επικίνδυνες παγίδες και περπατώντας στη ζούγκλα ανάμεσα σε άγρια θηρία και δηλητηριώδη ζωύφια, επιστρέφω στη σοκολατένια μου πραγματικότητα. Εκεί που όλα είναι φτιαγμένα από σοκολάτα και, ό,τι δε μου αρέσει, το τρώω και το ξαναφτιάχνω!
Μια μικρή θεά είμαι εγώ, περικυκλωμένη από ανθρώπινα εκτρώματα. Τι τύχη όμως να μην είμαι μόνη! Η αγαπημένη μου ασχολία είναι να γίνομαι πειρατής και να εισβάλλω στα μικρά δημιουργήματα άλλων μικρών θεών. Εκεί ανακαλύπτω υπολείμματα ανθρώπων. Υπολείμματα φωτεινά σαν χρυσάφι. Και αυτός είναι ο θησαυρός μου. Κομματάκια μικρά από τότε που ο άνθρωπος ήταν ακόμα εναρμονισμένος με τον κόσμο του.
Και σαν ξαναγυρνάω στο γκρίζο γραφείο μου, έχω μια ακόμη λεπτή χρυσή κλωστή ραμμένη στο μπατζάκι μου.

Ήταν και πέρασε

2010-04-22T04:17:00.003+03:00

Ήταν 21 Απριλίου και πέρασε...και όπως τη θυμηθήκαμε (αν τη θυμηθήκαμε), την ξεχάσατε! Και καλά κάνετε, γιατί αν τη σκεφτείτε λίγο παραπάνω, θα αντιληφθείτε ότι η χούντα εδώ είναι. Κάτω από το μαξιλάρι που γεμίζετε με σάλια το βράδυ, μέσα στην αριστερή κωλότσεπη, πάνω στη σκατούλα που κόλλησε στη σόλα σας το πρωί.
Αλλά όταν είσαι πηγμένος στα σκατά, αυτά δεν τα προσέχεις.

Διαμαρτυρόμαστε για τις μειώσεις στους μισθούς (μαζί και εγώ); Πάρτε τα αρχίδια μας.
Διαμαρτυρόμαστε για το ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας; Πάρτε τα αρχίδια μας.
Διαμαρτυρόμαστε για τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα (δεν έχω κάνει καν τον κόπο να τις δω); Πάρτε τα αρχίδια μας.

Τόσα αρχίδια που έχω μαζέψει, τα έχω κάνει συλλογή. Μικρά, μεγάλα, τριχωτά, ξεφούσκωτα, μαύρα, ζουμερά, τηγανισμένα...

Και τι κάνω για αυτά τα σκατά που τρώω όλη μερα; Ρωτάω! Καμιά κίνηση θα κάνουμε;
Κάνε μόνη σου, μωρή!!!!! Από τους άλλους να τα περιμένεις όλα δε γίνεται. Αλλά για να την κάνεις πρέπει να ανοίξεις τα στραβά σου και να διαβάζεις κανα 4ωρο και να αναπτύξεις επιχειρηματολογία. Αντί για αυτό, κάθεσαι και ξύνεσαι ολημερίς και ολονυχτίς.

Japanese music

2010-04-20T01:37:00.011+03:00

Watching all these Japanese animes led to listen to all these Japanese songs!
And i have found many interesting bands and singers.

Yui is one of my favorites! Not only because of the great opening song (the 5th one if i am not mistaken) in Bleach, "Rolling star" and first opening song in Full Metal Alchemist, "Again", but because she has many other great songs. Too bad it's so hard to understand the lyrics!

Another is High and Mighty Color. "Ichirin no hana" is the brilliant 3rd opening theme of Bleach and i really like it. Though i like other songs of this band, like "Over" and "Amazing".

You should also try some songs of Ayumi Hamasaki. Not my kind of music, but i still think she is nice. This is one of her songs i enjoy: Moments!

...........................................................To be continued!

Γκρίζος ήλιος

2010-04-15T14:58:00.002+03:00

Σήμερα ο ήλιος είναι γκρίζος, όπως είναι εδώ και 20 χρόνια. Όπως βλέπω τον "κόσμο" γύρω μου και αυτός γκρίζος φαίνεται, όπως εδώ και 20 χρόνια.
Και μετά κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και βλέπω όλα τα χρώματα του κόσμου. Ένα ένα τα μάζεψα και πραγματικά πιστεύω πως μπορώ να βρω κι άλλα!
Πώς μπορώ, λοιπόν, να ταιριάξω σε αυτόν τον πίνακα; Ίσως δεν μπορώ, αλλά από την άλλη σπανίως ταιριάζω στο φόντο των κόσμων που ζω. Εκτός από έναν. Αυτόν της "σοκοφρέτας". Αλλά αυτός είναι ο δικός μου προσωπικός (και φανταστικός) κόσμος τον οποίο έχω φτιάξει με πολύ κόπο και αποτελείται από...σοκοφρέτες, σοκολάτες λευκές και άσπρες, με αμύγδαλα, με φουντούκια, με φράουλες...
Και μετά αναρωτιέμαι... μα δεν είμαι μόνο εγώ που δεν ταιριάζω σε αυτόν τον "κόσμο". Κανένας δεν ταιριάζει σε αυτόν τον "κόσμο". Κανένας δεν έχει το σωστό χρώμα. Όλοι προσπαθούν είτε να αλλάξουν το χρώμα του "κόσμου", είτε να αλλάξουν το δικό τους.
Κανείς δε σκέφτηκε ότι δε χρειάζεται να ταιριάζεις με το φόντο;
Κανείς δε σκέφτηκε ότι το να προσπαθείς να αλλάξεις το χρώμα του είναι αλαζονεία και βλακεία; Σίγουρα πολλοί το σκέφτηκαν, αλλά περισσότεροι το προσπαθούν.
Και μάλλον το έχουν καταφέρει. Τον έχουν κάνει γκρίζο. Ίσως δεν είναι τόσο άσχημο χρώμα. Ποια είμαι εγώ να κρίνω τα χρώματα; Αλλά πιστεύω ότι ο κόσμος είχε όλα τα χρώματα και ακόμα τα έχει...μα έτσι όπως είναι μουτζουρωμένα, δυσκολεύεσαι να τα διακρίνεις.
Εγώ τα βλέπω ή, πιο σωστά, βλέπω πολλά. Κοιτάω έξω από το παράθυρό μου και αρχίζω να τα μετράω και περνούν ώρες και μέρες και εγώ ακόμα μετράω.
Μα είναι κάτι μέρες που δε θέλω να κοιτάξω έξω από το παράθυρο. Σήμερα είναι μια τέτοια μέρα. Δε θέλω να κοιτάξω έξω από το παράθυρο. Θέλω να μείνω στον κόσμο της "σοκοφρέτας" και να αφήσω τον "κόσμο" στην γκριζαμάρα του.
Δεν είναι απογοήτευση, δεν είναι κατάθλιψη, είναι κούραση. Θέλω να ξεκουραστώ.

Είμαι αμαρτωλή. Εσύ;

2010-03-31T23:51:00.002+03:00

Τι σημαίνει για εσένα το Πάσχα; Γιατί νηστεύεις; Γιατί πας στην εκκλησία; Εγώ δεν τα κάνω αυτά! Νομίζεις ότι είσαι καλύτερος χριστιανός από εμένα; Ναι; Και καλά κάνεις! Αναμφισβήτητα είσαι καλύτερος, γιατί εγώ δεν είμαι καν χριστιανή. Δεν είμαι μουσουλμάνα, δεν είμαι βουδίστρια. Είμαι...άνθρωπος. Αυτή η ταμπέλα μου αρκεί. Έχω κι άλλη μία. Είμαι γυναίκα.
Η πίστη μου αφορά τον εαυτό μου και μόνο. Τον εαυτό μου και τον κόσμο που ζω. Θέτω τις δικές μου αξίες (αν και βασίζονται σε αξίες που έθεσαν άλλοι πριν από εμένα). Θα με αποδεχτείς;
Μάλλον όχι. Η κοινωνία σου έχει επιβάλλει να μη με αποδέχεσαι! Θα καώ στην κόλαση μαζί με τους υπόλοιπους αμαρτωλούς.
Έχουμε βάλει εδώ και χρόνια τους παπάδες και την εκκλησία τους μέσα στα σπίτια μας. Κανείς δεν τους αμφισβητεί ανοιχτά, κανείς δεν τους καταδικάζει ανοιχτά. Μας ενοχλούν ασημαντότητες, αλλά δεν μας ενοχλούν τα χρυσά στολίδια των ιερέων, η τεράστια και καθόλου χριστιανική κοιλιά τους, τα πανάκριβα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν. Και εγώ θα τους βράσω στο ίδιο καζάνι. Θα βράσω και τον κάθε ταπεινό και μικρό ιερέα που δεν έκανε έστω μια ανακοίνωση όπου απορρίπτει τις πράξεις του ιερατείου.
Και γιατί αυτός, αλλά και οποιοσδήποτε από κάθε θρησκεία, θεωρείται εκπρόσωπος του θεού; Εγώ δεν είδα κανένα θεό να τον ορίζει. Ποιον κρίνει την καταλληλότητα ενός ανθρώπου να εκπροσωπεί την προσωποποίηση μιας από τις πιο βαθιές μας ανάγκες;
Εγώ δε θέλω άλλους εκπροσώπους στη ζωή μου. Εγώ θέλω απευθείας σύνδεση! Οι μεσάζοντες είναι μάστιγα! Είναι εξάρτηση!

"Όχι τυφλή πίστη, αλλά συνειδητή αφοσίωση". Δεν ξέρω ποιος το είπε, αλλά είναι μεγάλη κουβέντα και θα μου επιτρέψει να τη δανειστώ!

Πουρνό πουρνό

2010-03-30T10:09:00.003+03:00

Αλήθεια και ψέμα δεμένα τόσο σφιχτά σε κάθε στιγμή, σε κάθε λεπτό. Αν δεν είναι αλήθεια, θα είναι ψέμα. Αν δεν είναι ψέμα, είναι αλήθεια. Από τις τόσες ικανότητες που εξασκούμε, αυτή ίσως είναι η πιο σημαντική. Ο σωστός διαχωρισμός των δύο.
Σε έναν κόσμο που δεν κατανοούμε, ανάμεσα σε ανθρώπους που δε γνωρίζουμε, η αλήθεια και το ψέμα μπορούν να σε λυτρώσουν ή να σε καταδικάσουν.
Μα σε ένα ψεύτικο κόσμο, ο αλήθινός μου εαυτός μάλλον δε χωράει. Και σε έναν αληθινό κόσμο, ο αληθινός μου εαυτός μάλλον δεν αντέχει! Οπότε κάνω αυτό που κάνουν οι περισσότεροι, ό,τι πιστεύω ότι είναι καλύτερο και ακροβατώ μεταξύ των δύο κόσμων μέχρι να σπάσει το σκοινί. Όταν σπάσει, θα πάω να αγοράσω καινούργιο!

Βρήκαν ευκαιρία...

2010-03-18T00:44:00.004+02:00

Πηγή: http://www.euranet.eu/gre/Shemera/Shemera-sten-Eyrhope/Greek/Apho-tis-15-Marthioy-o-ayxemhenos-PhPA

"Ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Μάκης Βορίδης, είπε ότι τα χρήματα πρέπει να περικοπούν και ζήτησε πενταετές «πάγωμα» των προσλήψεων στο δημόσιο. Ανέφερε ότι το τεράστιο δημόσιο φτιάχτηκε από κάποιους που ήθελαν να παρατείνουν την ηγεμονία τους. Τόνισε ότι η δουλειά των δημοσίων υπαλλήλων πρέπει να είναι παραγωγική, χρήσιμη, να αθροίζει και όχι να αφαιρεί. "

Κι εγώ ξέρω να τα λέω έτσι όμορφα! Αναρωτιέμαι τι θα έκανε ο κ. Βορίδης αν είχε το ΛΑ.Ο.Σ. την εξουσία!

Και όχι! Δεν υποστηρίζω τις πρακτικές ΠΑΣΟΚ! Αλλά όχι να κάνει κριτική και ο Βορίδης!!!

Και για να εξηγηθώ!!!

πηγή: wiki

" Μετά την αποφοίτησή του από το Κολλέγιο Αθηνών διορίσθηκε Γενικός Γραμματέας της Νεολαίας της Ε.Π.ΕΝ., κόμματος, το οποίο είχε ιδρύσει μέσα από την φυλακή ο έγκλειστος επικεφαλής της Χούντας των Συνταγματαρχών Γεώργιος Παπαδόπουλος, πόστο στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 1990. Ως φοιτητής ίδρυσε την φοιτητική οργάνωση Φοιτητική Εναλλακτική, ως επικεφαλής της οποίας διεγράφη από το σύλλογο φοιτητών Νομικής για φασιστική δράση το 1985, ενώ τον επόμενο χρόνο η ΕΦΕΕ υπέβαλλε μήνυση εναντίον του για τη συμμετοχή του σε επίθεση φασιστών κατά φοιτητών της Νομικής. "

Και μη μου πει κανένας για την ελευθερία του τύπου, γιατί κάπου χρειάζεται κι ένα φρένο!!!

Υπερδνειστερία (Transnistria)

2010-03-17T21:53:00.005+02:00

Την ξέρετε;

Και γιατί να την ξέρετε άλλωστε; Μου τη θύμισε ένας φίλος σε ένα φόρουμ σήμερα.
Ένα αινιγματικό κρατίδιο που "ξεπετάχτηκε" το 1992 ανάμεσα στη Μολδαβία και την Ουκρανία.
Ειδικότητα του κρατιδίου είναι το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Και καθότι διατηρεί φιλικότατες σχέσεις με τη Ρωσία, ο νοών νοείτο!

'Ο,τι και να πω θα είναι μη ελεγμένο. Ψάξτε το και λίγο μόνοι!

Συνειδητά το λέω!

2010-03-15T23:14:00.002+02:00

"Λίγο ακόμα, μαμά. Άσε με λίγο ακόμα και μετά θα πάω για ύπνο'.
"5 λεπτά και μετά αμέσως στο δωμάτιό σου χωρίς άλλες δικαιολογίες".
"Ναι, μαμά, στο υπόσχομαι".

Ε, λοιπόν, δεν ξέρω αν εσείς κρατούσατε ποτέ αυτήν την υπόσχεση, αλλά εγώ ναι. Εγώ ήμουν συνεπής σε κάτι τέτοια. Φυσικά στην αρχή προσπαθούσα να μη δεσμευτώ χρονικά, αλλά μόλις δεσμευόμουν, τότε τηρούσα αυτήν την υποτυπώδη συμφωνία.

Δεν ξέρω αν έχω τηρήσει όλες τις συμφωνίες και υποσχέσεις στη ζωή μου, αλλά με σιγουριά λέω ότι αν κάτι δεν το τήρησα, τότε με τυρρανούσαν για πολύ καιρό (ανάλογα τη σοβαρότητα) τύψεις.

Γενικότερα είμαι παιδάκι (ναι, είμαι παιδάκι, υπάρχει κανα πρόβλημα;;;;) που τηρώ και κανόνες και συμφωνίες, αλλά...όλα αυτά έχουν τα όριά τους. Και τα όριά μου ξεπεράστηκαν εδώ στη Σουηδία.

Αφού ακολουθήσεις όλους τους κανόνες, τότε είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις...
Κι εδώ είναι που θα ρίξω ένα μοναδικό σατανικό δυνατό γέλιο... Για το τίμημα που πληρώνουν εδώ, προτιμώ να ζήσω στο μπουρδ3λο την Ελλάδα.

Γερμανία - Ελλάδα σημειώσατε...

2010-03-07T17:44:00.002+02:00

Γιατί να μην πουλήσουμε όλα τα νησιά μας;
Γιατί να μην πουλήσουμε την Ακρόπολη;
Και όχι μόνο!Μπορούμε να πουλήσουμε το Δίον, τη Βεργίνα, τους Φιλίππους, τη Δήλο την Κνωσό, τις Μυκήνες, την Επίδαυρο, τους Δελφούς και όλες αυτές τις άχρηστες σαβούρες που έχουμε μαζέψει τόσα χρόνια στην Ελλάδα και μας πιάνουν πολύτιμο χώρο! Σκεφτείτε πόσα λεφτά θα πάρουμε και πόσες νέες πόλεις θα μπορέσουμε να χτίσουμε!

Πανέξυπνη ιδέα για να καλύψουμε τα χρέη μας. Μα γιατί δεν την σκεφτήκαμε πρώτοι! Και έχουμε και τη στήριξη 2 μεγάλων κρατών που θα μας βοηθήσουν να τα ξεφορτωθούμε πιο γρήγορα!

Επίσης, στα πλαίσια του ανταγωνισμού μπορούμε με κάθε αρχαιολογικό χώρο να δίνουμε κι ένα σετ αγαλμάτων δώρο!

"Μαζέψτε τα κουπόνια και κερδίστε μια Καρυάτιδα"

Αλλά δε φταίει κανείς άλλος! Φταίει που παραγνωριστήκαμε εδώ μέσα. Φταίει που μονίμως την πάρτη μας κοιτάμε. Τώρα, που κοιτάει άλλος την πάρτη μας και μας ξεζουμίζει κάθε μέρα που περνάει, παραπονιόμαστε.

Μακάρι από την τόση πίεση και ζόρι που θα τραβήξουμε, να αναγκαστούμε να αλλάξουμε μυαλά και νοοτροπία. Για πόσο ακόμα θα είμαστε ραγιάδες στην ίδια μας τη χώρα;

just one thought

2010-02-15T03:30:00.004+02:00

I can't make everything right, but i don't mind. I can make some things right and that's what i live for!

3D και σοκολατάκια

2010-02-14T22:51:00.007+02:00

Μια υπέροχη μέρα έφρασε στο τέλος της. Ξαπλωμένη στον καναπέ γράφω τις εμπειρίες μου σε ένα ηλεκτρονικό κομμάτι χαρτί. Αναπολώ κάθε λεπτό της σημερινής μέρας. Είχα καιρό να πάω Στοκχόλμη και ίσως ήταν η πρώτη φορά που η διαδρομή μου φάνηκε τόσο μικρή.
Μια βόλτα στη Gamla Stan ήταν ότι έπρεπε για την επανένωσή μου με την πρωτεύουσα. Μια επίσκεψη στο Naturhistoriska riksmuseet ήταν απαραίτητη. Το Cosmonova με τις 3D παραστάσεις προσφέρει γνώση με τον πιο ψυχαγωγικό και σύγχρονο τρόπο. Από όλες τις παραστάσεις αποφασίσαμε να διαλέξουμε αυτή με τους δεινόσαυρους. Το φιλμ ήταν πολύ καλό, αλλά θα ήθελα να έβλεπα περισσότερους δεινόσαυρους και λιγότερους αρχαιολόγους.
Χαζεύοντας το υπόλοιπο μουσείο και βγάζοντας χαζές φωτογραφίες αριστερά και δεξιά, πέρασε άλλη μια ώρα.
Και μετά; Μετά η ελληνική νοοτροπία προστάζει καφέ! Αφού κάναμε μια στάση σε ένα μαγαζί με σοκολατάκια και αμαρτήσαμε άπαντες, πήγαμε σε μια αγαπημένη καφετεριούλα στη Gamla Stan για φλυαρία και καφεδάκι.
Εκεί άλλοι φύγανε, άλλοι ήρθανε, αλλά συνέχισα να διασκεδάζω το ίδιο καλά. Η μόνη σταγόνα απογοήτευσης ήρθε όταν συνειδητοποίησα ότι είχε έρθει η ώρα να επιστρέψω σπίτι. Μερικές φορές στενοχωριέμαι που δε μένω Στοκχόλμη γιατί χάνω κάποιους ανθρώπους από την καθημερινότητά μου. Από την άλλη, βρίσκονται 40 λεπτά μακριά. Δεν είναι και τραγικό.
Ο γυρισμός ήταν μοναχικός, μα δεν ένιωθα μοναξιά. Γέμισα από τους ανθρώπους γύρω μου σήμερα και είχα μπόλικη τροφή για σκέψη.
Σήμερα, 14 Φεβρουαρίου, οι άλλοι γιόρτασαν τη σχέση τους και εγώ γιόρτασα την ευκαιρία να κάνω μια επίσκεψη στη Στοκχόλμη. Αυτήν την πόλη που τόσο κακολογώ, αλλά μου φαίνεται ότι στο τέλος όλες οι κακές σκέψεις θα χαθούν και θα μείνουν μόνο ζεστές στιγμές με φίλους και μη!

What to do?

2010-02-03T15:23:00.003+02:00

This is my first attempt to write something in English. I have so many friends now who don't understand Greek and I feel I should at least try. Reading books and articles is so much easier!

Living in Sverige has become a difficult task, especially for those from much warmer countries, such as me! We have snow for almost two months now and it looks like it will continue snowing this month also!

With this weather i have a great excuse not to go out but stay at home watching animes and surfing the internet. Luckily I am forced to leave my house almost everyday due to work and Swedish lessons. I would like to go out more often but it is difficult when most of the cafeterias close at 8 or 9 o' clock! Or, this is one more excuse to stay at home!!!!

Usually if someone asks me to go out with him, i give a positive answer. But if it's me that has to make the call, i might never do it! Why is that really? I am not that shy... I guess I am lacking motivation to do things these days! Can i blame the others? Certainly not!!!! Can i blame the weather? Hmm, maybe a little! Can i blame me? I can definitely blame me! Great! And now what???

"Think of something to do and call somebody, you stupid greek girl!!!!"

"Easier said than done".

Το πρώτο βήμα

2010-02-01T21:24:00.005+02:00

Η σημερινή μέρα δεν είχε καμιά διαφορά από την προηγούμενη ή από τις προηγούμενες για να ακριβολογώ. Ξύπνησα, πήρα το πρωινό μου, πέρασα 10 εξαντλητικές ώρες στο γραφείο και γύρισα σπίτι. Το μόνο που αλλάζει σε κάθε εβδομάδα που περνάει είναι ότι το Σαββατοκύριακο δε δουλεύω.
Δεν κατάλαβα πώς ξέπεσα έτσι. Πριν μερικά χρόνια ήμουν εξαιρετικά δραστήρια. Πήγαινα γυμναστήριο, έβγαινα έξω με φίλους, έκανα εκδρομές. Και κάποια στιγμή όλα αυτά κόπηκαν μαχαίρι.
Τι άλλαξε; Ο φόρτος εργασίας είναι ο ίδιος, οι φίλοι παραμένουν. Άλλαξαν τα κίνητρα και οι στόχοι μάλλον. Κάποιοι παντρεύτηκαν και απέκτησαν υποχρεώσεις που τους εμπόδιζαν να μας ακολουθήσουν στις εξόδους και τις εκδρομές. Και αυτοί οι λίγοι που μείναμε ελεύθεροι, χαθήκαμε με τον καιρό. Ένας ένας ξέκοψε. Εν μέρει είναι και δικό μου φταίξιμο. Λίγο ο εγωισμός, λίγο η αδιαφορία, σταμάτησα να βλέπω τους φίλους μου. Έβρισκα δικαιολογίες για να μένω σπίτι, αντί να βγαίνω έξω. Κι έτσι έφτασα εδώ που είμαι.
Μια ατελείωτη ρουτίνα. Ένας μικρός θάνατος. Και τώρα που το συνειδητοποιώ, δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Μάλλον ξέρω, αλλά φοβάμαι ότι η προσπάθειά μου θα αποτύχει. Ο φόβος με παγώνει. Να τους πάρω τηλέφωνο!Και τι να τους πω; Και πώς θα αντιδράσουν; Μπορεί να με έχουν διαγράψει και με το δίκιο τους.
Με αυτές τις σκέψεις κι ακόμα περισσότερες, μένω ακινητοποιημένη στη ρουτίνα μου για μερικές ακόμα εβδομάδες. Λέω "θα πάρω αργότερα ή αύριο" κι έτσι "κερδίζω" μια ακόμα μέρα στη μιζέρια μου.
Και μια μέρα που μόλις έχω γυρίσει από τη δουλειά, το τηλέφωνο χτυπάει. Μια ελπίδα περνάει σαν ηλεκτρισμός τις σκέψεις μου, μα μόλις σηκώνω το ακουστικό, προσγειώνομαι ανώμαλα. "Γεια σας, τηλεφωνώ από την GTP* για μια δημοσκόπηση σχετικά με το σαμπουάν που χρησιμοποιείτε...". "Ξέρετε, δεν είναι κατάλληλη στιγμή τώρα...". "Μα δε θα σας απασχολήσω πολύ, 10 λεπτάκια μόνο, για να απαντήσετε μερικές ερωτησούλες". Μα ποτέ δε διαρκούν μόνο 10 λεπτάκια οι δημοσκοπήσεις και πραγματικά δεν έχω καμία όρεξη να απαντήσω καμία γ......η ερωτησούλα για το σαμπουάν που χρησιμοποιώ. "Με συγχωρείτε, αλλά δεν είναι κατάλληλη στιγμή. Καλέστε κάποιον άλλο". Και το κλείνω.
Έτσι σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να το καθυστερώ άλλο. Κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Εγώ πρέπει να πάρω τηλέφωνο. Εγώ πρέπει να κάνω την κίνηση, εφόσον εγώ θέλω να αλλάξω τη καθημερινότητά μου.
Ανοίγω την τηλεφωνική μου ατζέντα και πληκτρολογώ τον πρώτο αριθμό. Ίσως να μην πετύχω το στόχο μου με την πρώτη, αλλά μετά το πρώτο βήμα, θα ακολουθήσουν κι άλλα.

*Η επιλογή των γραμμάτων είναι τυχαία. Ελπίζω να μην υπάρχει κάποια εταιρία δημοσκόπησης με το ίδιο όνομα. Αν υπάρχει, δεν το είχα σκοπό.

Κανέλα και γαρύφαλλο

2010-01-21T19:37:00.002+02:00

Ήταν Τρίτη και είχα όρεξη. Όρεξη να μαγειρέψω κάτι ξεχωριστό, κάτι που φτιάχνει η γιαγιά μου. Μοσχαράκι κοκκινιστό με κανέλα και γαρύφαλλο. Αυτές οι μυρωδιές με ταξιδεύουν σε προηγούμενα χρόνια. Τότε που ήμουν ακόμα μικρό παιδί και περνούσα γιορτές και καλοκαίρια με τη γιαγιά και τον παππού. Δύο πράγματα απολάμβανα περισσότερο, τη μαγειρική της γιαγιάς και τις δραστηριότητες με τον παππού.
Η γιαγιά μου έσπαγε τη μύτη με τις μυρωδιές που απλώνονταν στο σπίτι και ο παππούς μου έστυβε το μυαλό με σπαζοκεφαλιές, προβλήματα μαθηματικών ή παρτίδες στο σκάκι. Ήταν αυστηρός ο παππούς μου, μα πού και πού με άφηνε να κερδίζω και καμιά παρτίδα για να με κάνει να νιώσω καλύτερα. Ποτέ δεν ήμουν καλή στο σκάκι, παρόλο που μου αρέσει πολύ.
Τώρα πια ο παππούς δεν υπάρχει κι η γιαγιά έπαψε να μαγειρεύει τα νόστιμα φαγητά της. Κι εγώ μεγάλωσα. Το μόνο που έχει μείνει είναι η ανάμνηση. Κανέλα και γαρύφαλλο με πολλά πολλούς γρίφους και μαθηματικά κόλπα ίσον πολύτιμες παιδικές αναμνήσεις.

Μια μικρή σπίθα ζωής

2010-01-21T19:28:00.002+02:00

Περπατώ στους παγωμένους δρόμους της Ουψάλας κι όλα μοιάζουν σαν να βγήκαν από παραμύθι. Τα πάντα είναι καλυμμένα με ένα παχύ άσπρο στρώμα χιονιού. Όλα είναι ακίνητα και ψυχρά. Και μια μικρή σπίθα ζωής περπατά ανάμεσα. Είμαι μια χαρούμενη μικρή σπίθα ζωής μέσα σε τόνους ψύχρας. Και πού και πού συναντώ και καμιά άλλη σπίθα. Γιατί οι υπόλοιπες ζωές έχουν παγώσει μαζί με τα κτίρια και τους δρόμους. Κι αν βρω αρκετές σπίθες, τότε ίσως ανάψουμε καμιά μεγάλη φωτιά και λιώσουμε τον πάγο στις καρδιές των ανθρώπων.
Θα ανάψουμε μια μεγάλη τεράστια φωτιά στο κέντρο και πολλές μικρές χαρούμενες σπίθες θα χορεύουν τριγύρω.

Η δίκη του "the mall"

2009-12-29T00:19:00.001+02:00

Η συγκεκριμένη είδηση αφίχθει στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Πρόκειται για την περίπτωση του The mall, γνωστό εμπορικό κέντρο των Αθηνών.
Όλη η υπόθεση αναφέρεται με λεπτομέρειες εδώ!
Ρίξτε μια ματιά!

OXI ΣΤΑ ΔΙΟΔΙΑ

2009-12-21T13:38:00.003+02:00

Το κακό με τα διόδια έχει παραγίνει στην Ελλάδα, γι' αυτό και λαμβάνουν χώρα μεγάλες κινητοποιήσεις εδώ και αρκετό καιρό.
http://www.youtube.com/watch?v=efQGJFfKlwc
http://www.youtube.com/watch?v=caR48WTxINk
http://www.youtube.com/watch?v=rWE_U32KaB4&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=LjzzyNcDSuI&feature=related

Στηρίξτε την προσπάθεια αυτή: http://www.diodiastop.blogspot.com/

Δεν αιτιολογείται η ύπαρξη διοδίων στους ελληνικούς δρόμους. Είναι ένας ακόμα τρόπος να μας κλέβουν χρήματα. Μην τα βάλετε με τους υπαλλήλους, αυτοί δε φταίνε. Οι εταιρίες και οι κυβερνήσεις που έχουν κάνει τέτοιου τύπου συμφωνίες φταίνε!

Σε στιλ ημερολογίου

2009-12-16T10:59:00.002+02:00

Ξυπνάω και είναι όλα χιονισμένα. Υπέροχο τοπίο. Το κρύο είναι αρκετό, μα το αντέχω. Η ζωή μου εδώ βελτιώνεται μέρα με τη μέρα. Η αρχή είναι πάντα δύσκολη, έτσι δε λένε όλοι; Το επιβεβαιώνω κι εγώ. Η συνέχεια είναι πιο εύκολη. Μόλις βρει τα κόλπα και δυο τρεις ανθρώπους να σε ξελασπώνουν. Και για καλή μου τύχη γνώρισα μερικούς πολύ καλούς ανθρώπους. Και βρήκα και κάποιους παλιούς φίλους. Αυτό κι αν δε το περίμενα ποτέ!
Όχι, ότι περίμενα ποτέ να βρεθεί η χάρη μου τόσο βόρεια στην υδρόγειο!!! Κι ας μου λείπει η Ελλάδα, δεν το μετανιώνω που ζήτησα για λίγα χρόνια εξωτερικό. Προσαρμόζομαι μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα. Πού και πού χρησιμοποιώ και λίγα σουηδικά κι αν τα πω καλά, δε θα χρειαστεί καν να μιλήσω αγγλικά. Με ένα μήνα μάθημα δεν τα πάω κι άσχημα. Το μόνο κακό είναι που έχω κάνει τουρλουμπούκι όλες τις γλώσσες μαζί και πρέπει να τις ξεχωρίζω. Ακόμα και τα λίγα γαλλικά που ξέρω, πάνε και μπλέκονται. Αλλά με βοηθούν κιόλας. Όλα έχουν διπλή όψη. Ακόμα κι αυτό που ορκίζεσαι ότι σου έχει κάνει μόνο καλό!

Καλοπερνούσατε;;

2009-12-02T08:41:00.003+02:00

Όποιος καλοπερνουσε στην Ουψάλα με τις υψηλές θερμοκρασίες, έχω να τον ενημερώσω ότι μπήκε ο Δεκέμβριος. Από χθες έχει πιάσει μία παγωνιά... −6 °C δείχνει το θερμόμετρο σήμερα! Κι αν δεν είχε πάγους χθες, θα έχει σήμερα! Ακόμα κι ο καιρός είναι συνεπής στη Σουηδία! Τι να πω! Καλά μας ξεμπερδέματα!

Καλό μήνα!

2009-12-01T04:13:00.002+02:00

Είναι 3:13 ώρα Σουηδίας και εύχομαι καλό μήνα σε όλους.
Ένας νέος μήνας ξεκινάει και είναι ο καλύτερος γιατί τελειώνει με τον πιο ευχάριστο τρόπο, με διακοπές, παρέα, παιχνίδια, βόλτες και ξεγνοιασιά.

Μια μπόρα πέρασε κι έφυγε ευτυχώς. Άφησε το χώμα μουδιασμένο και τα χόρτα δακρυσμένα, μα ένα λεπτό αεράκι θα φυσήξει και θα ζωντανέψει τα χρώματα.

Αυτός ο μήνας είναι για δυνατές μυρωδιές μαγειρικής. Είναι μήνας για ζύμωμα και ψήσιμο, παίδεμα με πολύπλοκες συνταγές, δυνατά μυρωδικά, κανέλα, ζάχαρη! Τίποτα δε με εξιτάρει, όσο η πρώτη δαγκωνιά από ένα φοινίκι. Φοινίκια φτιάχνει η γιαγιά μου τα Χριστούγεννα. Εγώ τα μελομακάρονα τα σνομπάρω. Μου αρέσουν, αλλά δεν πιάνουν μία μπροστά στα φοινίκια.

Είναι ένας μήνας που μου αρέσει. Όχι, επειδή γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού. Τα έχω ξαναπεί αυτά. Κατά κάποιο τρόπο "πέτυχε"η ημερομηνία. Αλλά επειδή αυτή τη γιορτή τη συνοδεύουν δραστηριότητες πολύχρωμες και μελωδικές.

Μεγάλες νύχτες, μικρές μέρες

2009-11-24T15:45:00.002+02:00

Ήμουν ξύπνια 6:30 το πρωί κι αναρωτιόμουν "πώς έγινε αυτό;". Τι έκανα κι έφυγαν οι ώρες. Δε μιλούσα με κανέναν, δεν κοίταζα τίποτα στην τηλεόραση ή στον υπολογιστή. Δε διάβαζα βιβλίο ή κόμικ. Μα τι έκανα; Τι έκανα; Τίποτα. Δεν έκανα τίποτα. Κι οι ώρες πέταξαν.
Όταν όμως χάραξε και ξεκίνησε η μέρα, εγώ ήμουν εξαντλημένη από την έλλειψη ύπνου. Εξαντλημένη κι έντονα προβληματισμένη. Τώρα που θα είχε φως εγώ θα κοιμόμουν.
Αυτό είναι η κατάθλιψη; Σκοτάδι ακόμα κι όταν ο ήλιος λάμπει. Φως που δεν μπορείς να δεις; Ώρες που εξαφανίζονται μέσα στην απραξία;
Και το μυαλό; Το μυαλό δεν αντιλαμβάνεται το λάθος στη σκηνή; Δεν έχει καμία άμυνα; Εγώ πάντα έχω άμυνες. Αποτελεσματικές ή λιγότερο αποτελεσματικές, αλλά πάντα έχω. Και τώρα;

Όχι, αυτό δεν είναι κατάθλιψη. Είναι στάδιο προσαρμογής. Αυτή είναι η άμυνά μου. Σε αποδέχομαι, αλλά ξέρω ότι θα κρατήσεις για λίγο! Μερικές μέρες δώσε μου. Μερικές μέρες είναι αρκετές. Λυπάμαι που χαραμίζω μερικές μέρες. Αλλά τα αντίδοτα δεν έχουν πάντοτε άμεσα αποτελέσματα.

Split it in 2

2009-11-13T23:47:00.002+02:00

Χώρισε στα δύο τα πάντα και θα έχεις αφθονία. Αφθονία για την υπόλοιπη ζωή σου. Μπορείς να το κάνεις; Ή θες τα πάντα ολόκληρα δικά σου; Είμαστε όντα της ολότητας. Ή όλα ή τίποτα. Κι αν σου πουν το μισό, εσύ αναρωτιέσαι για το άλλο μισό. Και το δικό σου ούτε που το σκέφτεσαι. Είναι δικό σου, κατοχυρωμένο. Είναι; Έτσι σου είπαν και το 'χεις δεδομένο. Μα σε κάτι που είναι μισό δικό σου δεν μπορείς να έχεις την αποκλειστικότητα και αυτό σε τρελαίνει! Εμένα δε με τρελαίνει έτσι...εμένα με προβληματίζει...
Αν τα 'χα όλα μισά...κάποιος θα ήταν το ίδιο τυχερός με μένα. Αυτό άραγε θα με έκανε λιγότερο τυχερή; Να μοιράζομαι την τύχη μου;
Η ζωή τα φέρνει έτσι; Δεν πιστεύω στη μοίρα, αλλά δεν έχω το θάρρος να το παραδεχτώ και να πάρω κάποια πράγματα στα χέρια μου. Θα με διευκόλυνε, είναι αλήθεια, ο κόσμος να κοβόταν στα δυο.

I walk alone...

2009-11-13T00:06:00.005+02:00

Περπατάω μόνη μου σε σκοτεινούς δρόμους με χίλιες σκέψεις να χορεύουν μπρος μου για εμένα, για εσένα, για τους άλλους. Δε βλέπω που πηγαίνω, μα κάπου θα βρεθώ. Σημασία, μου είπαν, δεν έχει ο προορισμός, μα η διαδρομή. Όμως εγώ ελάχιστα κοιτώ γύρω μου. Σκέφτομαι εμένα, εσένα, τους άλλους. Το πρωί όλα είναι πιο καθαρά, πιο ευχάριστα, πιο ανάλαφρα. Το βράδυ έχουν κουραστεί, έχουν αποκάμει, έχουν βαρύνει. Είναι γκρίζα και με πλακώνουν. Με πλακώνει μια σκέψη, με βασανίζει μια ιδέα, με τρελαίνει μια εικόνα... Κι όμως το πρωί όλα θα είναι λευκά, καθαρά, μυρωδάτα και θα σκέφτομαι μόνο τη νέα μέρα που ανοίγεται μπρος μου. Όλα αυτά τα ωραία μέχρι το βράδυ... Και ξανά τα ίδια απ' την αρχή. Για πόσο; Μέχρι εκεί! Αυτό το εκεί είναι η 8η μου στάση και την αναμένω ανυπόμονη!

Σκάκι εξ αποστάσεως και άλλα...

2009-11-04T00:04:00.003+02:00

Σκάκι παίζω από πολύ μικρή ηλικία, αλλά παραμένω άσχετη. Σαν να μη μου ταιριάζει το παιχνίδι αυτό κι ας το λατρεύω τόσο! Αυτό που με εξιτάρει είναι η δυνατότητα του να παίζεις σκάκι χωρίς ταμπλό, χωρίς πιόνια, εξ αποστάσεως!Το μόνο που χρειάζεται είναι φαντασία και καλό μνημονικό. Το πρώτο το έχω παραπανίσιο, το δεύτερο το έχω σε μεγάλη έλλειψη. Αλλά μου φτάνει να ενθουσιάζομαι μόνο με τη σκέψη ότι θα μπορούσα ενδεχομένως σε κάποιο παράλληλο σύμπαν να στέλνω σε κάποιον στην άλλη άκρη της γης την επόμενή μου κίνηση από το κινητό μου και να περιμένω την ανταπάντηση! Και ευτυχώς εδώ δεν έχει παρεξηγήσεις και αμφιβολίες. Αν κρατάς τις κινήσεις κάπου, τότε δεν μπορείς να μπερδευτείς. Τα τετράγωνα και τα πιόνια είναι ξεκάθαρα!

Σε αντίθεση με τις διαπροσωπικές σχέσεις, όπου όλα είναι ρευστά και αμφίβολα. Και δεν ξέρεις τι θα πεις και θα παρεξηγηθεί. Δεν ξέρεις τι να νιώσεις και τι να πιστέψεις ώρες ώρες. Και βέβαια δεν μπορείς να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Και όλα σου λείπουν. Όλοι σου λείπουν. Όλα είναι δύσκολα και μένεις στην απ' έξω. Όχι, από την αρχή, αλλά στην πορεία όλα γίνονται πιο απόμακρα. Ή έτσι νομίζεις και αλλάζεις στάση. Οπότε και πάλι το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και δε θες να συμβεί αυτό γιατί πάλεψες για να έχεις στη ζωή σου κάποιους ανθρώπους που να επικοινωνείς. Εύχεσαι να μην τους χάσεις. Αλλά μήπως το παιχνίδι είναι χαμένο; Μήπως αλλάζεις μακριά τους και μετά επιστρέφεις και δε σε θυμούνται έτσι. Σε θυμούνται αλλιώς. Αλλά δε φταις γιατί ήσουν μακριά. Μα κι αυτοί δε φταίνε ,γιατί κι αυτοί μακριά ήταν.
Είναι νωρίς για να ανησυχώ, αλλά μετά θα είναι αργά!

Η αποκάλυψη

2009-10-19T22:05:00.004+03:00

Κάθε Κυριακή συνηθίζουμε να πηγαίνουμε στα "Γκούντις" με τους φίλους μου, Δεν είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε ξεχωριστοί. Είναι μια ιεροτελεστία για εμάς.

Ξεκίνησε πριν πέντε χρόνια όταν αγοράσαμε ένα περιοδικό και διαβάσαμε τα ζώδιά μας. Δεν καταλάβαμε τίποτα από όσα διαβάσαμε, αλλά σε όλους υπήρχε μια κοινή πρόταση " Το ενδέκατο παράγγελμα του Διός σας υποδεικνύει ότι ως πιστοί Έλληνες οφείλετε να δημιουργήσετε μια παράδοση". Κι έτσι αποφασίσαμε ότι τα Γκούντις είναι ο πιο κατάλληλος χώρος. Έχουν φαγητό όλη την ώρα κι ευχάριστο περιβάλλον. Τον καφέ βέβαια τον κάνουν πολύ γλυκό, αλλά μετά από πέντε χρόνια τον συνηθίσαμε.

Αυτήν την Κυριακή τίποτα δεν προμήνυε τη συνέχεια. Συναντηθήκαμε ως συνήθως στις οχτώ μπροστά από το άγαλμα του Ερμή με το Κηρύκειον. Όλοι κοιταχτήκαμε ξαφνιασμένοι. Ήταν σίγουρο ότι κάποιος έλειπε. Πριν προλάβω να αρθρώσω μια λέξη, ο "Φιλόλογος" τα 'παιξε! Φιλόλογο λέμε τον κολλητό μου γιατί είναι της θεωρητικής. Άρχισε, λοιπόν, να φωνάζει "Τι εστίν αληθινό; Τι εστίν έργο;". Ξανακοιταχτήκαμε οι υπόλοιποι, αλλά αποφασίσαμε να τον αγνοήσουμε. Στην τελική εμείς με Φυσική και Μαθηματικά ασχολούμαστε. Τα φιλοσοφικά δεν τα μπορούμε. Δώσε μας καμιά εξίσωση ή κανα πείραμα να εκτελέσουμε και όλα καλά. Άσε που έλειπε ο ντι τζέι Ανίτι. Πρώτη φορά στα πέντε χρόνια που έλειπε κάποιος! "Θαύμα", αναφώνησα. Κάτι πρέπει να του συνέβει. Δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίσσονταν ομαλά. Προκειμένου να διατηρηθεί η παράδοση, είχαμε δώσει μία υπόσχεση. Αν κάποιος ήταν απών από τη συνάντηση, τότε όλοι οι υπόλοιποι θα έπρεπε να κάνουν ουρογαργάρες. Αυτόν τον όρο τον είχαμε βάλει, ώστε κανείς να μην τολμήσει να βρει δικαιολογία να μην έρθει. Τι μούτρα θα είχε μετά. Βεβαίως μέχρι αυτή τη στιγμή, ούτε μας είχε περάσει από το μυαλό ότι θα ερχόταν η μέρα που θα συνέβαινε κι αυτό.

Κοιταχτήκαμε άλλη μία φορά με τρόμο, καθώς η σκέψη της ουρογαργάρας ήταν το ίδιο ισχυρή με ένα ηλεκτροσόκ.

Εκεί τα κατάλαβα όλα! Τι εστίν Όμηρος και τι είναι η Έριδα, τι αναπαριστά η σελήνη και τι είναι η Σάμος η Δρυική. Ένιωσα θεός. Οι υπόλοιποι σαν ανόητοι πιστοί υποκλίθηκαν στη μεγαλοφυή μου σκέψη!
Δεν ήταν ανάγκη να υποστούμε το μαρτύριο της ουρογαργάρας. Καθότι έχουμε όλοι κοινή καταγωγή από τη Μαύρη θάλασσα, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι έπρεπε να πάμε να αλλάξουμε μια λάμπα πλάσματος στο σπίτι του πρέσβη και ξεχάσαμε να εκτελέσουμε αυτόν τον όρο της συμφωνίας. Επιτέλους, είχαμε δικαιωθεί. Με μια τέτοια δικαιολογία όλα θα ήταν μελιγάλα και κανείς δε θα μπορούσε να μας κατηγορήσει.

Κι εκεί που ένιωθα ο κυρίαρχος του κόσμου έχοντας βρει τη λύση στο πρόβλημα, εμφανίστηκε ο ντι τζέι Ανίτι :"Τέλεια, τέλεια, τέλεια. 'Ολα είναι τέλεια! Αντιδράσατε με τον καλύτερο τρόπο στην απουσία μου!" Επιτέλους, μπορώ να σας αποκαλύψω αυτό που σας κρύβω τόσα χρόνια!

Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπο http://www.schizas.com/lexarithmos/index.php έφτιαξα μια ιστορία με τις λέξεις που προέκυψαν, βάζοντας το ψευδώνυμό μου στα ελληνικά.
ΓΚΟΥΝΤΙΣ = ΓΛΥΚΥΣ = Η ΣΕΛΗΝΗ ΑΝΑΠΑΡΙΣΤΑ = Ο ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΣ = Ο ΠΙΣΤΟΣ ΕΛΛΗΝ = Ο ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ = ΟΜΗΡΟΣ ΕΣΤΙΝ = ΝΤΙ ΤΖΕΙ ΑΝΙΤΙ = ΟΥΡΟΓΑΡΓΑΡΕΣ = ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ = ΣΑΜΟΣ ΔΡΥΙΚΗ = ΤΙ ΕΣΤΙΝ ΑΛΗΘΙΝΟ = ΤΙ ΕΣΤΙΝ ΕΡΓΟ = ΤΟ ΚΗΡΥΚΕΙΟΝ = ΤΕΛΕΙΑ ΤΕΛΕΙΑ ΤΕΛΕΙΑ = ΕΝΔΕΚΑΤΟΝ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑ ΔΙΟΣ = ΔΙΚΑΙΩΣΗ
ΑΝΟΗΤΟΣ ΠΙΣΤΟΣ = Η ΕΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ = ΛΑΜΠΕΣ ΠΛΑΣΜΑΤΟΣ = ΚΟΙΝΗ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ = ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ = ΜΕΛΙΓΑΛΑ ΕΙΝΑΙ

Η ιδέα ΔΕΝ είναι δική μου!!!Αλλά δική του: http://xiliakommatia.blogspot.com/

Κρίνω και κρίνομαι

2009-10-19T05:15:00.006+03:00

Κρίνουμε και κρινόμαστε κάθε μέρα που περνάει από φίλους, συγγενείς, γνωστούς, αλλά και αγνώστους.
Πού σταματάνε άραγε τα όρια; Μέχρι να καταπατήσεις την ελεύθερη βούληση του άλλου; Ίσως και μίλια νωρίτερα.
Δεν έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε κανέναν, αλλά ίσως αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Ή μήπως είναι αναγκαίο και θεμιτό; Ενδεχομένως να μην είναι τόσο κακό να κρίνουμε και να μας κρίνουν γιατί έτσι μπορούμε να βελτιωθούμε. Αλλά ποιος έχει την ωριμότητα να δεχτεί μια κριτική στην προσωπικότητα και τις πράξεις του; Κι αν έχεις την ωριμότητα, μέχρι ποιο βαθμό αντέχεις να κριθείς;
Αν μας δινόταν η δυνατότητα να κρίνουμε χωρίς όρια, τότε μέχρι πού θα μπορούσαμε να φτάσουμε;
Φαντάζομαι ότι πολύς κόσμος θα έφτανε στο αδιανόητο. Να κρίνει δηλαδή ζωές. Το αδιανόητο όμως συμβαίνει κάθε μέρα. Άγνωστοι ορίζουν τη ζωή και το θάνατο άλλων.
Κι όμως, όταν το σκέφτομαι μόνη μου, ξαπλωμένη στο κρεβάτι, φαντάζει τόσο τρομακτικό. Να έχω στα χέρια μου τέτοια δύναμη και να είναι μόνο θέμα επιλογής. Γιατί στην τελική θέμα επιλογής είναι. Αν μπορώ να αντέξω τις συνέπειες των επιλογών μου, τότε μπορώ να κάνω ό,τι μου αρέσει.
Κι αν δεν υπήρχαν συνέπειες, μέχρι πού θα μπορούσα να φτάσω; Θα μπορούσα να κρίνω ζωές έτσι ψυχρά και να το παίζω θεός;

Τελειώνοντας το Death Note, έχω να πω δύο πράγματα:
1. Έπρεπε να έχει τελειώσει στο επεισόδιο 25.
2. Χαίρομαι που το συνέχισαν μέχρι το 37.
Ο άνθρωπος υπάρχει ακόμα γιατί έχει συνειδητοποιήσει ότι για κάθε του δράση υπάρχει μια αντίδραση. Αλλά χιλιάδες άνθρωποι χάνονται γιατί είτε αργούν να το συνειδητοποιήσουν αυτό, είτε γιατί επιλέγουν να το αγνοήσουν.

Κάποτε τα είχα όλα!

2009-10-01T15:23:00.004+03:00

Ήμουν μικρή, ήμουν χαρούμενη, ήμουν αθώα, ήμουν ειλικρινής, ήμουν ευγενική, ήμουν παιδί. Και τώρα που μεγάλωσα σίγουρα δεν είμαι μικρή, δεν είμαι αθώα, δεν είμαι πάντα ειλικρινής και δεν είμαι πάντα ευγενική. Τι άλλαξε;
Η άγνοια με κρατούσε καθαρή, ανοιχτή σε όλα τα φανερά και κρυφά μηνύματα του κόσμου.
Και μετά μεγάλωσα και είδα τον κόσμο. Συνειδητοποίησα πράγματα που πριν δεν μπορούσα. Και έκλεισα τις πόρτες. Δεν άφησα παρά μια μικρή χαραμάδα, τόσο δυσδιάκριτη που απλώς ξέρω ότι υπάρχει γιατί δεν μπορώ να τη δω. Έκλεισα τα πάντα γιατί ο κόσμος εισχωρούσε μέσα μου, πολύ βαθιά και μου έκανε κακό. Δεν είχα μάθει να προστατεύομαι και αμύνθηκα με το χειρότερο τρόπο.
Τώρα όμως βλέπω πόσο λάθος αντιμετώπισα τον κόσμο. Γι' αυτό προσπαθώ να δω τη χαραμάδα. Αυτή που άφησα. Το ξέρω ότι την άφησα. Την άφησα γιατί πίστευα ότι μπορεί να τη χρειαζόμουν στο μέλλον.
Αυτήν προσπαθώ να δω. Να τη δω και να τη ανοίξω πάλι. Δυστυχώς ο φόβος με δυσκολεύει και δεν ξέρω πώς να τον απομακρύνω.
Ο φόβος του τι θα μου αποκαλυφθεί μετά. Όλα τα μηνύματα του κόσμου αραδιασμένα μπροστά μου.

Πέντε λεπτά

2009-09-24T13:31:00.002+03:00

Το πρωινό ήταν πλούσιο. Περιλάμβανε μαύρο τσάι, τραχανά, ψωμί, βούτυρο και μαρμελάδα. Ξύπνησα λίγο στενοχωρημένη. Χθες είχα λίγο χρόνο για τον εαυτό μου και αμέσως με κατέκλυσαν σκέψεις για τους ανθρώπους που έχω αφήσει πίσω, για τις συνήθειες που πρέπει να αλλάξω. Αυτές οι σκέψεις με κυνηγούσαν και σήμερα το πρωί.
Ευτυχώς οι άνθρωποι που με φιλοξενούν ήταν πολύ ευγενικοί και ευχάριστοι. Συζητήσαμε λίγο και μου πρότειναν μια βόλτα στο δάσος εδώ δίπλα.
Δε φαντάστηκα ότι όντως θα πήγαινα βόλτα σε δάσος. Στην Ελλάδα θεωρούμε δάσος κι ένα μεγάλο πάρκο με δέντρα.
Όμως αυτό ήταν δάσος. Είχε διάφορα μονοπάτια, μικρά και στενά και μεγάλα και φαρδιά. Εμείς επιλέξαμε ένα φαρδύ μονοπάτι των πέντε χιλιομέτρων. Το βήμα μας ήταν μεν ταχύ, αλλά μπορούσα να απολαύσω τη φύση. Μου έδειξαν διάφορους καρπούς που θα μπορούσα να μαζέψω και τους δοκίμασα όλους. Είχαν μια γλυκόξινη απαλή γεύση. Ό, τι πρέπει για τις μαρμελάδες που θα φτιάχνω. Μετά παρατήρησα τα πολλά είδη μανιταριών. Κρίμα που δεν ξέρω να τα ξεχωρίζω. Θα πρέπει να βρω κάποιον να με βοηθήσει να τα μάθω.
Η βόλτα ήταν αναζωογονητική. Καμία αρνητική σκέψη δεν υπήρχε μέσα στο δάσος.
Γυρίζοντας χάζεψα τις μονοκατοικίες της περιοχής. Μεγάλες, επιβλητικές, μα λιτές. Μεγάλοι κήποι, πράσινοι, γεμάτοι μηλιές. Ζήλεψα, μα δε μένω και πολύ μακριά από εκεί.
Γυρίζοντας σπίτι ένιωσα μελαγχολικά. Ήταν τόσο ωραία στο δάσος. Μα τίποτα δε με εμποδίζει να ξαναπάω. Είναι πέντε λεπτά από το σπίτι!

Μια νύχτα στη Στοκχόλμη

2009-09-12T20:45:00.002+03:00

Είναι βράδυ. Αν είχα βγει έξω από το σπίτι θα μπορούσα να απολαύσω μια βόλτα στο Slussen, όπου τα πολύχρωμα φώτα της πόλης αντανακλούν στη λιμνοθάλασσα. Ή θα μπορούσα να περπατήσω ανάμεσα στα στενά σοκάκια της Gamla Stan. Θα μπορούσα να απολαύσω μια αγγλική ταινία σε κάποιον μικρό κινηματογράφο, από τους λίγους που έχω ανακαλύψει.

Όμως δεν κάνω τίποτα από όλα αυτά. Κάθομαι στο σπίτι και κοιτάζω γιαπωνέζικα κινούμενα σχέδια και πού και πού τσιμπάω και ένα περίεργο γιαουρτογλυκάκι που τα πουλούν με τα κιλά στα τοπικά super market.

Δεν είναι ότι δε θέλω να βγω έξω. Καλύτερα όχι σήμερα. Σήμερα είμαι στενοχωρημένη. Ίσως να βγω αύριο. Θα πρέπει να ψάξω για παρέα. Η παρέα μου έφυγε. Αν και η αλήθεια είναι ότι εγώ έφυγα. Εφυγα για να ζήσω λίγο μόνη, έξω από την ασφάλεια της Ελλάδας.

Χρειάζεται δύναμη να ζήσεις έξω. Και χρήματα. Αλλά ευτυχώς το δεύτερο το έχω λύσει. Μου μένει η δύναμη. Να στηρίξω την επιλογή μου και να μη λυγίσω κάτω από το βάρος της αρχικής μοναξιάς που θα νιώσω.

Μέχρι τώρα ήταν τα εύκολα. Έχει περάσει ένας μήνας κι ο καιρός είναι ακόμα καλός. Σε κανένα μήνα όμως θα έχουν πιάσει τα κρύα, θα σκοτεινιάζει και νωρίς νωρίς και δε θα υπάρχει η ίδια διάθεση για μια βραδινή απόδραση.

Ίσως βγω τελικά για μια βολτούλα στο κέντρο και πάλι πίσω. Δεν είναι τόσο αργά.

Έλληνες εκπαιδευτικοί στο εξωτερικό

2009-08-27T11:56:00.003+03:00

Ρωτήστε εμένα!Δύο εβδομάδες έχω που ανέβηκα και μπορώ ήδη να γεμίσω δύο σελίδες με προβλήματα. Γιατί ως συνήθως η τσιγκουνιά και ανοργανωσιά του ελληνικού κράτους σου δημιουργεί προβλήματα και για τα πιο απλά πράγματα.

Οι πρώτες μέρες είναι μια κόλαση. Δεν έχεις που να μείνεις και καλύτερα να έχεις κάποιο χρηματικό ποσό μαζί σου (2000 ευρώ είναι ένα ασφαλές ποσό). Η εύρεση σπιτιού σε κάποιες χώρες ίσως είναι πιο εύκολο από κάποιες άλλες, αλλά χωρίς βοήθεια από ανθρώπους που γνωρίζουν τη χώρα είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Για τις Σκανδιναβικές χώρες προσεύχεσαι σε όλες τις θεότητες που γνωρίζεις και παίρνεις τηλέφωνο γνωστούς και αγνώστους για να σε βοηθήσουν να βρεις κάτι, οτιδήποτε στο οποίο θα μπορείς να κοιμάσαι και να τρως.

Έπειτα θα πρέπει να βγάλεις άκρη με τράπεζες και υπηρεσίες. Εκεί τα πράγματα είναι λίγο πιο εύκολα, αν η χώρα είναι "πολιτισμένη". Αν υπάρχει όμως έστω και ένας γνωστός που μπορεί να σε βοηθήσει, πάρε τον τηλέφωνο. Ό,τι και να λένε, το μέσο βοηθάει παντού!

Και αφού έχεις όλα αυτά να αντιμετωπίσεις, ήρθε η ώρα να ξεκινήσεις τη δουλειά. Να προσφέρεις στην ομογένεια. Να μάθεις στα ελληνάκια του εξωτερικού ελληνικά. Αν το τμήμα δεν είναι ενταγμένο στο πρόγραμμα του ξένου σχολείο, τότε καλύτερα να μην έχεις πολλές φιλοδοξίες. Τα παιδιά έρχονται κουρασμένα από τόσες ώρες μάθημα για να παρακολουθήσουν άλλες τρεις ώρες ελληνικά. Κάνε τα μαθηματικά!Δε βγαίνει! θα κάνεις λίγο γλώσσα, λίγο πολιτισμό (έτσι το λένε) ή ιστορία για τις μεγάλες τάξεις του δημοτικού.
Άσε που κάθε φορά θα έρχονται λειψά τα παιδιά. Μία το ένα, μία το άλλο. Άντε να προχωρήσεις.

Θέλει δύναμη και επιμονή. Θέλει να μην το βάλεις κάτω και κάθε φορά να ζητάς το καλύτερο. Θέλει λογική και ηρεμία. Θέλει πολλά και κανένας δε θα στα δώσει. Αν είσαι τυχερός/ή κάποιος συνέδελφος παλιός θα ασχοληθεί μαζί σου. Αν όχι, μην κολλάς, ρώτα. Εγώ ρωτάω για τα πάντα. Ό,τι μου 'ρχεται. Δεν έχουν επιλογή. Την πρώτη φορά θα με αγνοήσουν , μετά θα μου απαντήσουν. Θα δημιουργήσω συμπάθειες, αλλά όχι παρέες. Αν μπορείς, μείνε έξω από τις διαμάχες τους.

Καλή τύχη σε όλους τους εκπαιδευτικούς του εξωτερικού και καλή σχολική χρονιά!